نا امیدی خردمندان را هم به زمین می زند

خواجه نصیر الدین طوسی پس از مدتها وارد زادگاه خویش طوس شد .

سراغ دوست دانای دوران کودکی خویش را گرفت مردم گفتند

او حکیم شهر ماست

اما یک سال است تنها نفس سرد از سینه اش بیرون می آید و

نا امیدی در وجودش رخنه نموده است.

 خواجه به دیدار دوست گوشه نشین خویش رفت و

دید آری او تمام پنجره های امید به آینده را در وجود خویش بسته است .

به دوست خویش گفت تو دانا و حکیمی

اما نه به آن میزان که خود را از دردسر نا امیدی برهانی ،

دوستش گفت

دیگر هیچ شعله امیدی نمی تواند وجودم را در این جهان رو به نیستی گرما بخشد ،

خواجه گفت اتفاقا هست دستش را گرفت و گفت

می خواهم قاضی نیشابور باشی و می دانم از تو کسی بهتر نخواهم یافت.

 

---

ارد بزرگ اندیشمند یگانه کشورمان می گوید :

اندیشه و انگاره ای که نتواند آینده ای زیبا را مژده دهد ناتوان و بیمار است .

 

---

می  گویند یک سال پس از آن عده ایی از بزرگان طوس به دیدار قاضی نیشابور رفتند و

 

با تعجب دیدند هر داستانی بر زبان قاضی می آید امیدوارانه و دلگرم کننده است .