در اين باره همين بس، كه حضرت سيد الساجدين‏عليه السلام در دعاى عرفه بر منتظران درود فرستاده و براى آنان دعا كرده، بعد از دعا كردن براى مولايشان امام زمان ارواحنا له الفداء و اضافه بر آن روايات بسيارى بر اين مقصود دلالت دارد، از جمله؛

1- در كمال الدين از حضرت ابى عبد اللَّه امام صادق‏عليه السلام آمده كه فرمود: هر كس از شما بر اين امر در حال انتظار آن بميرد، همچون كسى است كه در خيمه قائم‏ ارواحنا له الفداء بوده باشد. [1]

2- از حضرت ابوالحسن الرضاعليه السلام آمده كه فرمود: چقدر خوب است صبر و انتظار فرج! آيا نشنيده‏اى فرموده خداى - عزّوجلّ - را كه: وَارْتَقِبُوا إِنِّي مَعَكُمْ رَقِيبٌ؛ [2]

و چشم به راه باشيد كه من با شما چشم به راهم. فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ المُنْتَظِرِينَ؛ [3]

پس انتظار بكشيد كه من با شما از منتظرانم. بنابراين بر شما باد صبر، به درستى كه گشايش پس از نااميدى مى‏آيد، البته آنان كه پيش از شما بودند صبورتر از شما بودند. [4]

3- در بصائر الدرجات به سند خود از حضرت امام ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام آورده كه فرمود: امير مؤمنان‏عليه السلام به سوى صفين مى‏رفت، تا اين‏كه از رود فرات عبور كرد و به نزديكى كوه سرزمين صفين رسيد كه هنگام نماز مغرب شد، مدتى در انديشه فرو رفت، سپس وضو گرفت و اذان گفت و چون از اذان گفتن فراغت يافت، كوه شكافته شد و سر و صورتى سپيد نمودار گرديد و گفت: سلام بر تو اى امير المؤمنين و رحمت و بركات خداوند بر تو باد.

 خوش آمدى اى جانشين پيغمبران و پيشواى روسفيدان و عزيرترين چيزى كه به مردم رسيده! و اى نايل آمده به ثواب صدّيقين! و اى سيد اوصيا! امير المؤمنين‏عليه السلام به او فرمود: بر تو نيز سلام باد، اى برادرم شمعون! جانشين عيسى بن مريم روح القدس، حال تو چگونه است؟ گفت: خير است، خداى بر تو رحمت آرد. من منتظر حضرت روح اللَّه هستم كه از آسمان فرود آيد، پس هيچ كس را نمى‏شناسم كه در راه خدا بيشتر از تو دچار بلا گشته و فرداى قيامت ثوابش فزون‏تر و مقامش برتر از تو باشد... . [5]

مى‏گويم: جهت شاهد آوردن اين حديث، آن است كه دلالت دارد بر منتظر بودن جناب شمعون نسبت به اين ظهور مبارك و با ميمنت.

و البته شباهت يافتن به اولياى خدا و پيروى كردن از ايشان چيزى است كه نزد خداوند - عزّوجلّ - پسنديده است، اضافه بر ساير آنچه در فضيلت انتظار رسيده است.

4- در كتاب كمال الدين از حضرت ابى عبد اللَّه امام صادق، از پدرانش‏عليهم السلام آمده كه فرمود: منتظر امر حكومت ما بسان آن است كه در راه خدا به خون غلتيده باشد. [6]

5- نيز از امام صادق‏عليه السلام آمده كه فرمود: خوشا به حال شيعيان قائم ما كه در زمان غيبتش منتظر ظهور او باشند و در هنگام ظهورش فرمانبردار از او، آنان اولياى خدا هستند نه ترسى برايشان هست و نه اندوهگين شوند. [7]

6- از حضرت سيّد العابدين‏عليه السلام است كه فرمود: انتظار فرج از عظيم‏ترين فرج است. [8]

7- از ابوخالد كابلى آمده كه گفت: بر سرورم حضرت على بن الحسين زين العابدين‏عليه السلام وارد شدم و به او عرضه داشتم: اى فرزند رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم! مرا خبر ده از كسانى كه خداى - عزّوجلّ - طاعت و دوستى آنان را فرض دانسته و پيروى از ايشان را پس از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم بر بندگانش واجب كرده است.

به من فرمود: اى كابلى! به درستى كه اولى الامرى كه خداى - عزّوجلّ - آنان را امامانى براى مردم قرار داده و طاعتشان را بر آن‏ها واجب نموده؛ امير المؤمنين على بن ابى‏طالب، سپس حسن، سپس حسين دو فرزند على بن ابى‏طالب بوده‏اند آن‏گاه امر امامت به ما رسيده است، آن‏گاه ساكت شد.

من گفتم: اى سرور من! براى ما روايت شده كه امير المؤمنين‏عليه السلام فرموده: البته زمين را حجّتى براى خداى - عزّوجلّ - بر بندگانش خالى نمى‏ماند، پس حجّت و امام بعد از تو كيست؟ آن حضرت‏ فرمود: پسرم محمّد است و اسم او در تورات باقر مى‏باشد، علم او مى‏شكافد شكافتنى، او حجّت و امام بعد از من است و پس از محمد، پسرش جعفر مى‏باشد كه نامش نزد اهل آسمان صادق است.

عرضه داشتم: اى سرور من! چگونه اسم او صادق شده و حال آن‏كه همه شما صادق راستين هستيد؟ فرمود: پدرم از پدرش، مرا حديث گفت كه رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم فرمود: هرگاه فرزندم جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى‏طالب متولد شد، او را صادق بناميد كه پنجمين از فرزندانش، كسى كه اسمش جعفر خواهد بود، كه با دروغ بستن بر خداى - عزّوجلّ - جرأت كند و مدّعى امامت گردد،

 پس او نزد خداوند، جعفر كذّاب و افترا زننده بر خداى - عزّوجلّ - است، و ادّعا كننده منصبى كه شايستگى آن را ندارد، مخالفت كننده با پدر و حسادت ورزنده بر برادرش خواهد بود، آن كسى است كه مى‏خواهد هنگام غيبت ولىّ خداى - عزّوجلّ - پرده غيبت خداوندى را كنار زند.

سپس حضرت على بن الحسين‏عليهما السلام به شدّت گريست، آن‏گاه فرمود: گويا جعفر كذّاب را مى‏بينم كه ستمگر زمان خويش را بر بازرسى امر ولىّ خداوند و آن‏كه در حفظ الهى غايب است، برانگيخته و حرمت پدرش را هتك نموده باشد، به خاطر جهل و ندانستن ولادت او و از روى حرص بر كشتن او، اگر بر وى دست يابد، به جهت طمع كردن در ميراثش تا آن را بدون اين‏كه حقّى در آن داشته باشد، بگيرد.

ابوخالد گويد: عرضه داشتم: اى فرزند رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم! آيا آن كار شدنى است؟! فرمود: آرى. به پروردگارم سوگند! به درستى كه اين مطلب نزد ما نوشته شده است، در طومارى كه محنت‏هايى كه بعد از رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم بر ما وارد مى‏شود، در آن ضبط گرديده است.

ابوخالد گويد: عرضه داشتم: اى فرزند رسول خدا سپس چه خواهد شد؟ آن حضرت‏ فرمود: سپس غايب ماندن ولىّ خداى - عزّوجلّ - دوازدهمين جانشين رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم و امامان پس از او طولانى خواهد گشت.

اى ابوخالد! به درستى كه اهل زمان غيبت او، كه امامتش را باور دارند و منتظر ظهور اويند، از مردم همه زمان‏ها بهترند، زيرا كه خداى - تبارك وتعالى - آن چنان عقل‏ها و فهم‏ها و شناختى به آن‏ها عنايت كرده كه غيبت نزد آنان، همچون ديدن باشد و آنان را در آن زمان به منزله كسانى قرار داده است، كه در پيشگاه رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم با شمشير جهاد كرده‏اند، آنان به حق مخلصانند و راستى كه شيعيان ما هستند و دعوت كنندگان به دين خداى - عزّوجلّ - در پنهان و آشكار مى‏باشند. [9]

8- در كتاب غيبت شيخ طوسى، به نقل از كتاب غيبت فضل بن شاذان، به سند خود از مفضّل بن عمر آورده كه گفت: حضرت قائم‏ ارواحنا له الفداء را ياد كرديم و كسانى كه از هم ‏كيشانمان در حال انتظار او مردند، پس حضرت ابوعبد اللَّه امام صادق‏عليه السلام به ما فرمود: هرگاه قيام كند، نزد مؤمن داخل قبر خواهند آمد و به او گفته مى‏شود: اى فلان! همانا كه صاحب تو ظهور كرد، پس اگر مى‏خواهى به او ملحق شوى ملحق شو و اگر بخواهى در گراميداشت پروردگارت بمانى بمان. [10]

9 - در كمال الدين به سند خود، از جعفر بن ابى دلف آورده كه گفت: شنيدم حضرت ابوجعفر محمد بن على الرضاعليهما السلام مى‏فرمود: همانا امام بعد از من پسرم على است، امر او امر من و گفته‏اش گفته من و اطاعتش اطاعت از من است و امام بعد از او، پسرش حسن است، امر او امر پدرش و گفته او گفته پدرش و اطاعت او اطاعت از پدرش مى‏باشد.

سپس ساكت شد، عرضه داشتم: اى فرزند رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم! امام بعد از حسن كيست؟ پس آن حضرت به شدّت گريست، آن‏گاه فرمود: البته بعد از حسن، پسرش آن‏كه قائم به حق و مورد انتظار است، مى‏باشد. گفتم: اى فرزند رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم! چرا قائم ناميده شده؟ فرمود: زيرا كه او پس از آن‏كه يادش مرده باشد و بيشتر معتقدان به امامتش برگشته باشند، قيام كند و بپاخيزد.

گفتم: چرا منتَظَر ناميده شده؟ فرمود: چون كه او را غيبتى است كه روزهاى بسيار و مدّتى طولانى دارد، پس مخلصان منتظر خروجش باشند و اهل ترديد انكارش كنند و جاحدان ياد او را به استهزا گيرند و وقت‏گذاران در آن دروغگو شوند و عجله‏كنندگان در آن هلاكت گردند و تسليم شوندگان در آن نجات يابند. [11]

10- از على بن مهزيار آمده كه گفت: به حضرت ابوالحسن صاحب العسكر، امام هادى‏عليه السلام نامه‏اى نوشتم و درباره فرج از آن جناب پرسيدم، به من نوشت: هرگاه صاحب شما از منزلگاه ستمگران غايب گشت، در انتظار فرج باشيد.

11- در اصول كافى [12] از ابوبصير آمده كه گفت: به حضرت ابوعبد اللَّه امام صادق‏عليه السلام عرضه داشتم: فدايت شوم فرج كى خواهد بود؟ فرمود: اى ابوبصير! تو هم از كسانى هستى كه دنيا مى‏خواهند. هر كس اين امر را بشناسد، براى او به جهت انتظار كشيدنش فرج شده است.

مى‏گويم: ظاهراً چون مقصود از فرج، يارى كردن امام‏ و جهاد در ركاب او است، امام صادق‏عليه السلام بيان فرمود كه اين مقصود براى شيعيان حاصل است، چون منتظر فرج هستند و توجّه داد كه لازم و شايسته است كه غرض آن‏ها از انتظار اين مقصود بزرگ باشد نه رسيدن به شهوت‏هاى نفسانى و لذّت‏هاى جسمانى - چنان‏كه شيوه بيشتر افراد چنين است.

12- در بحار از حضرت امير المؤمنين‏عليه السلام آمده كه فرمود: منتظر فرج باشيد و از رحمت خداوند نااميد نشويد، به درستى كه خوشايندترين اعمال نزد خداوند - عزّوجلّ - انتظار فرج است. [13]

13- از آن حضرت‏عليه السلام است كه فرمود: عمل كننده به امر ما، فرداى قيامت در حضيرة القدس درجه عاليه بهشت با ما خواهد بود و منتظر امر حكومت ما، همچون غوطه‏ور شده به خونش در راه خدا مى‏باشد. [14]

14 - از فيض بن المختار، از حضرت ابى عبد اللَّه امام صادق‏عليه السلام روايت آمده كه فرمود: هر كس از شما بميرد در حالى كه منتظر اين امر باشد، همانند كسى است كه با حضرت قائم‏ ارواحنا له الفداء در خيمه‏اش بوده باشد. سپس چند لحظه‏اى درنگ كرد، آن‏گاه فرمود: نه. بلكه مانند كسى است كه در خدمت آن حضرت شمشير بزند. سپس فرمود: نه. سوگند به خدا! همچون كسى است كه در ركاب رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم شهيد شده باشد. [15]

15- از حضرت ابى عبد اللَّه امام صادق، از پدرانش، از اميرالمؤمنين - عليهم السلام - روايت است كه فرمود: برترين عبادت مؤمن، انتظار فرج از خداوند داشتن است.

منبع: منتظر