آبراهام مازلو
آبراهام مازلو بنیانگذار و رهبر معنوی جنبش روانشناسی انسانگراست. او قویاً نظریات شخصیت شناسی فروید را به طور کامل نقد کرد.
آبراهام مازلو در سال ۱۹۰۸ در نیویورک به دنیا آمد. دوران کودکی سختی را پشت سر گذاشت. مازلو معتقد بود که هر شخصی با نیازهای غریزی به دنیا میآید که به رشد، پیشرفت و شکوفایی میرسد. مازلو معتقد بود برای شکوفایی نیازهای انسانی باید یک سلسله مراتب طی شود :
۱) دسته اول نیازهای فیزیولوژیکی (غذا و آب)،
۲) دسته دوم نیازهای ایمنی،
۳) دسته سوم تعلقپذیری و عشق،
۴) دسته چهارم احترام،
۵)دسته پنجم نیاز به خودشکوفایی.
مازلو معتقد است اول نیازهای دستههای پایین باید برآورده شود و بعد نیازهای سطح بالاتر تا اجازه شکوفا شدن نیازهای انسانی فراهم شود. تصور مازلو از ماهیت انسان، خوشبینانه است. او بر اراده آزاد و مستقل هر شخص تاکید میکند و از شیوههای فرافکن در تحلیل روانی افراد بهره میبرد. مازلو عقده حقارت را در خود از میان برد و مکانیزم عمل جبران را به جای آن قرار داد تا بتواند به راحتی و تفکر روشن با مشکلات مقابله کند. وی در سال ۱۹۷۰ از طرفداران خود خداحافظی کرد و به تاریخ روانشناسی پیوست.
