خوان میرو
خوان میروJoan Miró یكی از بزرگترین نقاشان سوررئالیست جهان است.وی در 20 آپریل 1893 در اسپانیابه دنیا آمد.
سبک کودکانه و بی پیرایه اش کاملا شخصی و متمایز است.
خوان در کنار نقاشی مجسمهساز و سفالگر برجسته ای هم بود. مجسمهها و تابلوهای او در بسیاری از شهرها و موزههای جهان نصب شده و هواخواهان بسیاری دارد.
در بارسلن آموزش دید (1915-1907) .در اوان هنر جویی شیفته نقاشی قرون وسطایی و هنر مردمی اسپانیایی و صور آرنوو در معماری گائودی شد.در آثار اولیه اش تحت تاثیر سزان و فووها بود.طی جنگ جهانی اول با دلنه به پرتغال رفت.سپس در پاریس اقامت گزید (1920),تاثیراتی از پیکاسو و گریس گرفت و نیز از طریق اینان به نقاشی هانری روسو جلب شد.
در دهه 1920 با سورئالیستها همکاری نزدیک داشت .برتن آثار او را سوررئالیست تر از تمامی نقاشیهای سورئالیست دیگر خواند.
در سال 1925به اتفاق مارکس ارنست طراحی صحنه و لباس برای باله "رومئو و ژولیت" به کارگردانی دیا گلیف را بر عهده گرفت.
سادگی رنگها و نمادهای بیانگر نقاشیهایش در دهه 1930 بر کاندیسکی و شاید پیکاسو اثر گذاشتند.
در سال 1940 به بارسلن بازگشت و به نقطه اوج خلاقیت خود دست یافت .
پس از آن گرکی,کالدر و بسیاری دیگر از معاصران تحت تاثیر آثارش قرار گرفتند.او چندین نقاشی دیواری و طرح کاشیکاری برای بناهای عمومی در آمریکا و فرانسه اجرا کرد.(مثل خورشید و ماه برای بنای یونسکو در پاریس)
در اغلب آثار میرو نوعی بیخیالی شادمانه و متانت جدی در هم آمیخته اند.این خصوصیت را حتی در نخستین نقاشیهای پیکر نمای او نیز میتوان باز شناخت.
سورئالیسم راه به سوی بیان کامل ذهنیت وی گشود,ولی لو رفتار عقلانی نسبت به عناصر کارش را ازدست نداد.
ترکیب بندی پرده مزرعه که از برجسته ترین نقاشیهای اولیه سورئالیست او به شمار می آید نمایانگر تلفیقی دقیق میان برخورد آزادانه و محاسبه پیچیده است.
به تدریج زبان نشانه یی شوخ و شاعرانه ی خود را پیدا کرد که با رنگهای شاد و درخشان و شکلکهای اندام وار پیچان مشخص می شد .( مثل نقاشی کارناوال دلقک)
خوان همواره از محیط -فرهنگ و میراث هنری زادگاه خود کاتالنیا مایه میگرفت.در زمان جنگ داخلی اسپانیا همدردی خویش را با مردم میهن اش در اثری تحت عنوان طبیعت بیجان با کفش کهنه نشان داد که اشاره ای شاعرانه و غم انگیز به فقر ملت اسپانیا بود.
طی سالهای بعد بیش از پیش به صور انتزاعی و بدوی گرایید ولی همچنان خیالپردازی و شوخ طبعی و بیان استعاری خود را حفظ کرد.
از جمله دیگر آثارش:چشم انداز یک مزرعه(1918)-اندرونی هلندی(1928)-زن(1931)-زنان و پرنده مهتاب(1949)-آبی شماره 2 (1961)
خوان میرو در 25 دسامبر 1983 در اثر بیماری قلبی در پالما دی مایورکا درگذشت.
