پاسخ به:شیعه و ایران
چهارشنبه 1 شهریور 1391 3:46 PM
امرای سربدار
در قسمتی از خراسان و حوالی شهر سبزوار، سلسلهای در سال 738 ه. ق با تصرف شهر سبزوار دولتی تشكیل دادند كه از شرق تا نیشابور و از غرب تا دامغان و گرگان پیش رفت. امرای سربدار سیاست مذهبی خود را طرفداری از طریقت حق كه همان مذهب شیعه است اعلام كردند و سبزوار را كه از قدیم مردم آن به تشیع اشتهار داشتند، مركز حكومت خود قرار دادند. آنان با دراویش و مردانی كه به دوستی با آل علی مشهور بودند، رابطه برقرار كردند. شعرا را به مدیحه سرایی اهلبیت تشویق كردند و با برخی علمای شیعه در خارج از ایران، به خصوص در جبل عامل لبنان كه مركز مهم تشیع بود، باب مكاتبه و مراوده را گشودند و از آنان دعوت كردند جهت هدایت و اجرای شعائر مذهب تشیع به خراسان بیایند. بر اثر همین دعوتها بود كه فقیه اهلبیت «شهید اول» كتاب مشهور خود «اللمعه الدمشقیه» را با نام خواجه علی مؤید سربداری تألیف كرد و به خراسان فرستاد تا شیعیان بر طبق فتواهای او عمل كنند.[2]
هرچند درباره شیعه امامی بودن این سلسله بحث و گفتگوها زیاد است. ولی اجمالاً میتوان گفت كه گرایش شیعی در آنان قوی بود و به عنوان مبلِّغ شیعه نیز شناخته شدهاند.
