اخبار قرآنی 20 مرداد

گروه هنر: كارگردان نمايش «وصيت پدری» تصريح كرد: هميشه دوست داشتم نمايش‌های مذهبی برای تماشاگر جذابيت‌های خاص خودش را داشته باشد به گونه‌ای كه تماشاگر نتواند انتهای كار را حدس بزند، در اين نمايش به جذابيت و كشش داستانی رسيده‌ام.

كياووش زارع‌طلب، نويسنده و كارگردان نمايش «وصيت پدری» كه اين روزها در مجموعه آزادی روی صحنه می‌رود، در گفت‌‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا)، درباره اين نمايش اظهار كرد: هميشه سعی كردم در نمايش‌های مذهبی از تكنيك معاصرسازی و به‌روز كردن اتفاقات استفاده كنم؛ چرا كه بسيار مورد پسند مخاطب است، در اين نمايش هم سعی كردم نهايت معاصر‌سازی را انجام بدهم.

وی افزود: اين كار يك كار اپيزوديك در مورد پنج پدر است كه نگاهی هم به زندگی امام علی (ع) دارد؛ در نمايش اپيزوديك اگر قصه‌ها منفك و غيرعادی باشند، موجب تشتت ذهن مخاطب می‌شود ولی قصه‌ها و درام‌های مورد استفاده در نمايش ما، عموميت بسياری در جامعه دارند. چيزی كه مهم‌تر از همه به آن توجه كردم، گره خوردن هر يك از اپيزودها به يكديگر و رابطه نزديك بين اين اپيزودهاست، يعنی در اصل من يك اتفاق را توضيح می‌دهم و مخاطب ناخودآگاه با پنج اتفاق ديگر رو به رو می‌شود.

وی در مورد استقبال مخاطبان از اين نمايش اظهار كرد: دو نوع متفاوت مخاطب عام و خاص از نمايش ما ديدن كرده‌اند، برخی مخاطبان فقط موضوع بعضی اپيزود‌ها را دوست داشته‌اند ولی پنجاه تا شصت درصد تماشاگران مفهوم كلی نمايش را دوست داشته‌اند، البته در انتهای نمايش منظور خودمان در جابه‌جايی اپيزودها را به تماشاگر گوشزد می‌كنيم تا دچار سردرگمی نشود.

كارگردان نمايش «كران تا كردانه» عنوان كرد: رساندن پيام به مخاطب راه‌های متفاوت و امكانات متفاوتی را می‌طلبد، من تا آنجا كه در توانم بوده سعی كردم منظورم را به تماشاگر برسانم و از امكانات، پژوهش، زمان مخصوصا در كار تاريخی مذهبی كه پژوهش و زمانبندی‌های خاص خودش را می‌طلبد، استفاده كردم.

وی ادامه داد: البته اگر با كار تاريخی مذهبی صرفا مناسبتی برخورد شود نمی‌توان پيام را به تماشاگر و مخاطب منتقل كرد اما اگر كار تاريخی را صرفا مناسبتی ندانست، رساندن پيام به مخاطب در ناخودآگاه او بهتر خواهد بود. من در اين نمايش مضمون فلسفی و پيچيده‌ای را قرار نداده‌ام، نمايش بسيار ساده است، البته طراحی و فرم نمايش پيچپده است ولی اتفاقات آن بسيار ساده و ملموس است.

وی در پاسخ به اين سؤال كه آيا اين كار دچار شعارزدگی نشده است، اظهار كرد: مذهب يعنی شعار، شعار جز لاينفك دين است، ولی ما در نمايش می‌خواهيم مخاطب را به فكر وادار كنيم و قصد داريم از فضای بيرون به درون برسيم، من سعی كرده‌ام پيچيدگی‌های نمايش را با طراحی و كارگردانی به حداقل برسانم.

رنجبر تمايز اين اثر را با ديگر آثار اينگونه بيان كرد: هميشه دوست داشتم نمايش‌های مذهبی برای تماشاگر جذابيت‌های خاص خودش را داشته باشد به گونه‌ای كه تماشاگر نتواند انتهای كار را حدس بزند و فكر می‌كنم به آن چيزی كه می‌خواستم يعنی جذابيت و كشش داستانی رسيده‌ام.

كارگردان نمايش «وصيت پدری» در پايان اضافه كرد: من سعی كرده‌ام تماشاگر را به نقطه‌هايی ببرم كه نشنيده و نديده است، سعی كرده‌ام كاری جذاب به تماشاگر ارائه دهم تا حق مطلب را در مورد حضرت علی (ع) ادا كنم. در اين نمايش چاه حضرت علی(ع) را به عنوان شی متهم قرارداده‌ام و دنبال اشيا رفته‌ام؛ ذوالفقار، خاك و درب صحبت می‌كنند تا چاه را متهم كنند كه چرا رازهای علی(ع) را بازگو كرده و در انتها چاه تبرئه می‌شود و مشخص می‌شود اين چاه مقصر نبوده بلكه مردم زمانه به خاطر جهلشان مقصر بوده‌اند، در هر اپيزود كه پيش می‌رويم می‌بينيم اين جهل چقدر در زندگی امروزی ما هم ديده می‌شود.