پاسخ به:اخبار قرآنی 20 مرداد
شنبه 21 مرداد 1391 1:53 AM
| جايگاه روايات در تفسير آيات بررسی شد |
|
گروه خبرنگاران افتخاري / سعید فرخی: نشست تخصصی قرآنپژوهی با موضوع «جايگاه روايات در تفسير آيات»، 18 مردادماه، در سالن اجتماعات نهاد مقام معظم رهبری دانشگاه قم برگزار شد. به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) به نقل از مركز خبر حوزه، حجتالاسلام والمسلمين مؤدب، رئيس انجمن قرآنپژوهی حوزه در اين نشست با اشاره به اينكه اصطلاح «روايت» در نز محدثان متفاوت با «سنت» است، گفت: سنت، قول، فعل و تقرير معصوم(ع) است اما روايت آن چيزی است كه راويان از قول، فعل و تقرير معصوم نقل میكنند. اين استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به اينكه روايات تفسيری، مجموعهای از روايات است كه در توضيح و تفسير آيات قرآنی است، اضافه كرد: از مجموع حدود 50 هزار روايت، حدود 15 هزار روايت را جزو روايات تفسيری دانستهاند و اين در حالی است كه اصولا محدثان بزرگ شيعه همچون شيخ صدوق، كلينی و شيخ طوسی بيشتر دست به جمعآوری روايات فقهی زدهاند. وی بيان كرد: البته از قرن چهارم تا دهم هجری، بخشی از روايات تفسيری از بين رفت و حتی برخی از كتب جابهجا شد كه اين دوران را میتوان دوران افول علوم اسلامی دانست، با اين همه در قرون دهم و يازدهم، اخباریها سعی در جمعآوری روايات تفسيری كردند. رئيس انجمن قرآنپژوهی حوزه با اشاره به ادله گروهی كه به طور افراطی معتقد به روايات تفسيری هستند، گفت: اينها معتقد هستند كه بايد از تفاسير غير روايی پرهيز كرد چراكه به اعتقاد آنها، تنها تفاسير روايی قطعی هستند و تفاسير غيرروايی، ظنی هستند و نمیتوان به آنها اعتماد كرد. وی خاطرنشان كرد: بايد مجموعه تفاسير روايی مورد ارزيابی و تحليل دقيق علمی قرار گيرد و اين طور نيست كه فكر كنيم همه آنها از نظر سند صحيح هستند. معاون پژوهشی دانشگاه قم با بيان اينكه در بين محدثان نيز نگاه قطعی به همه تفاسير روايی وجود ندارد، گفت: البته تفسير قرآن، مراتب و مراحلی دارد كه مراحل آغازينش برای همه است و هر كس به قدر ظرفيت و فهم خود میتواند از سفره گسترده قرآنی بهرهمند شود، اما بیشك معصومان حظی از تفسير میبرند كه در مورد ديگران اين طور نيست. حجتالاسلام مؤدب در خاتمه بيان كرد: به تعبير مرحوم آيتالله معرفت، نمیتوان در مورد همه روايات تفسيری قضاوتی يكسان داشت، بلكه تا آنجا كه اين روايات با آيات قرآن، روايات معتبر و صحيح و نيز عقل منافاتی نداشته باشد، مورد اعتنا و صحيح است. |
peymangb
