پاسخ به:بهشت خانواده
یک شنبه 15 مرداد 1391 2:26 PM
هر گاه اختلاف ميان زن و شوهر بالا گرفت و خودشان به هيچ وجه نتوانستند اختلاف را حل كنند، به دستور قرآن ، بايد ريش سفيد يا گيس سفيدى از جانب مرد و هم چنين شخص مجرب و دنيا ديده ديگرى از جانب زن به عنوان واسطه و ميانجى بنشينند و اختلاف آنها را حل كنند و اگر اختلاف حل نشدنى بود طلاق بدهند. اين دو نفر را در اصطلاح شرع (( حكمين )) نامند و هر يك از آنها به تنهايى (( حكم )) نام دارد.
اگر تمام خردمندان جهان بنشينند سالها فكر كنند تا براى حل اختلاف زن و شوهر، راهى بهتر از اين كه اسلام گفته است ، پيدا كنند، نتوانند.
اولا، طبق صريح حكم قرآن حكم نبايد يك نفر باشد تا تنها به قاضى رود و يك جانبه حكم كند.
ثانيا بايد از فاميل و خاندان زن و شوهر باشد تا به اخلاق آنها آشنا و نيز دلسوز و مهربان باشد و فورا دستور طلاق صادر نكند. كسى كه به اخلاق و روحيات زن و شوهر آشنا باشد، مى تواند فورا علت اختلاف را پيدا كند و روى همان نقطه انگشت گذارد و راه چاره را بيان نمايد، اما شخص بيگانه كه از روحيات آنها اطلاع ندارد و مسائل داخلى خانواده را نمى داند، ممكن است اختلاف آنان - مثلا - جنسى و غريزى باشد، ولى زن و شوهر خجالت بكشند به آنها بگويند و در عوض مسائل ديگر را عنوان كنند و حكمين به اشتباه بيفتند؛ به علاوه حكمين اگر بيگانه باشند ممكن است كه از روى غرض ورزى و يا سود شخصى فورا حكم به طلاق دهند.
قرآن درباره حكمين مى فرمايد: اگر آنها اراده اصلاح داشته باشند، خداوند ميان زن و شوهر توافق برقرار مى كند، يعنى حكمين بايد حسن نيت داشته باشند، خدا را در نظر بگيرند؛ بنابراين حكمين بايد تحقيق و بررسى زياد بكنند تا اولا يكى از شش علتى را كه گفتيم پيدا كنند و اين كار به آسانى ممكن نيست ؛ زيرا بسا مى شود كه زن مثلا مى گويد: شوهرم بداخلاقى مى كند، زيرا ممكن است ، علت اصلى اختلاف ، مهريه زياد زن يا عدم آمادگى زن ، در برابر تقاضاى غريزى مرد باشد؛ ولى مرد خجالت بكشد كه درد خود را بگويد و حتى به همسرش هم ممكن است نگويد و بهانه گيرى كند.
اينجاست كه مى گوئيم : حكمين بايد در علت يابى اختلاف ، كوشش كنند، از زن و شوهر سوالات بسيارى كنند. در خلوت از آنها بپرسند و بخواهند تا حقيقت را بيان كنند. زن و شوهر هم بايد صراحت لهجه داشته باشند. بايد نفاق و خجالت را كنار گذارند تا حكمين بفهمند علت اصلى اختلاف در كجاست و به فكر چاره انديشى باشند.
اما شرط ديگر حكمين ، علاوه بر خلوص و حسن نيت ، عقل و درايت آنهاست . فهميدگى و خبرويت آنهاست ، حكمين بايد خودشان ، علاوه بر اينكه متاهل و داراى همسر باشند. عروس و داماد هم داشته باشند. تا مسائل خانوادگى را به خوبى درك كنند و با بصيرت و درايت به قضاوت بنشينند. اينجا تنها درس خواندن و مسائل شرعى دانستن كافى نيست ؛ بلكه بايد عملا تجربه نمود و در متن كار بود؛ تا زير و بمها را فهميده و مسائل ريز و دقيقى را كه زن و شوهر به زبان نمى آورند و با كنايه و اشاره بيان مى كنند، دريافت كرد. و اين نمى شود، مگر آنكه شخصى كه ميان زن و شوهر واسطه شود، هم ازدواج كرده باشد، و هم مسائل داماددارى و عروس دارى را بالعيان ديده و حس كرده باشد.
البته نمى خواهم شرايط سختى را براى حكمين بيان كنم كه خواننده بگويد: اگر چنين اشخاصى در ميان فاميل زن و شوهر پيدا نشدند چه بايد كرد، بلكه مقصودم اين است كه : بايد حتى الامكان مراعات اين شرائط بشود. و از ميان افراد فاميل ، لايقتر و شايسته ترش انتخاب گردد.
دليل
281- و ان خفتم شقاق بينهما فابعثوا حكما من اءهله و حكما من اءهلها، ان يريدا اصلاحا يوفق الله بينهما، ان الله كان عليما خبيرا.
اگر بترسيد كه ميان زن و شوهر شكافى بيفتد، حكمى از خاندان مرد و حكمى از خاندان زن اعزام داريد، كه اگر اراده اصلاح داشته باشند، خداوند ميان زن و شوهر وفاق مى دهد كه خدا دانا و آگاه است . (320)
