درس چهل و هفتم : ناسزا گويى
گويند در زمان گذشته و مكانهاى دور از آبادى ، زنان و شوهرانى بوده اند كه به يكديگر فحش و ناسزا مى داده اند، و زبان شريفى را كه خداوند متعال ، با ظرافتى حيرت آور و اعجاب انگيز، ساخته و تحويل انسان داده است ، به كلمات زشت و ناهنجار آلوده مى كرده اند.
خداوند متعال ، كيفر آلوده كردن اين موجود مظلوم و شريف را در بعضى موارد، هشتاد تازيانه قرار داده است كه فقهاى عظام شرح آن را در بحث (( حد قذف )) بيان كرده اند، مثلا اگر شوهرى - العياذ بالله - به زنش بگويد: تو ( جنده ) هستى يا بايد يكديگر را لعان كنند و براى هميشه از يكديگر جدا شوند و يا بايد شوهر 80 تازيانه بخورد.
چگونه زن و مرد مسلمان ، كه با زبانشان (( الله اكبر )) و شهادتين مى گويند، به خود اجازه مى دهند كه همان زبان را به كلماتى كه گوش از شنيدن آن تنفر دارد، آلوده سازند، يا چگونه مى توان باور كرد، زن و شوهرى كه يكديگر را در آغوش مى گيرند به يكديگر كلماتى بگويند كه از تازيانه سخت تر و دردناكتر است .
در جنگ صفين شاميان به لشكر اميرالمؤ منين (عليه السلام ) دشنام مى دادند و آنان هم تلافى مى كردند. خبر به روح مناعت و شرف و جوهر تقوى و فضيلت : على بن ابيطالب ، عليه الاف التحيه و الثناء رسيد. لشكريانش را گرد آورد و به آنها فرمود: (( دشنام و ناسزاگويى در نظر من زشت و ناپسند است شما به جاى ناسزاگويى ، حقيقت حال و واقعيت اعمال و كردار آنها را بيان كنيد. ))
ناسزاگويى اگر براى دو بيگانه يك زشتى دارد، براى شوهر و زن ، ده زشتى دارد، زيرا آنها مى خواهند همواره با صفا و محبت با يكديگر زندگى كنند. آنها بزرگ خانواده هستند و فرزندانشان طرز سخن گفتن را از آنها مى آموزند، زن و شوهر اگر گاهى با يكديگر كدورت و اختلافى پيدا مى كنند، در كلمات تندى كه ميان آنها رد و بدل مى شود، بايد مواظب باشند كه سخنى از دهنى پريده نشود كه بعدا موجب خجالت و شرمسارى گردد كه اين مطلب را هم مولاى متقيان صلوات الله عليه كه جان همه پاك روحان و پاك زبانان به قربانش باد براى شيعيانش به يادگار گذاشته است .
دليل
196- ويل لكل همزه لمزه
واى بر حال هر عيب گوى هرزه زبان . (208)
197- لا تسبوا الناس فتكتسبوا العداوه بينهم
پيغمبر (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: مردم را دشنام ندهيد كه دشمنى آنها را براى خود كسب مى كنيد. (209)
198- عن اءبى الحسن موسى (عليه السلام ) فى رجلين يتسابان ، قال : البادى منهما اءظلم و وزره و وزر صاحبه عليه ، مالم يعتذر الى المظلوم .
امام كاظم (عليه السلام ) فرمود: دو نفرى كه به يكديگر دشنام مى دهند آغاز كننده آنها ظالمت تر است و گناه ديگرى هم به گردن اوست تا زمانى كه از مظلوم عذر خواهى نكند (يعنى كسى كه اول دشنام داده بايد از ديگرى عذر بخواهد (210) )
199- قال لقمان : يا بنى لا تشتم الناس فتكون اءنت الذى شتمت اءبويك .
لقمان به پسرش فرمود: پسر جان ! مردم را دشنام مده كه پدر و مادر خودت را دشنام داده ئى (زيرا دشنام شنونده ، پدر و مادر دشنام دهنده را دشنام مى دهد. (211) )
200- قال على (عليه السلام ): انى اءكره لكم اءن تكونوا سبابين ولكنكم لو وصفتم اءعمالهم و ذكرتم حالهم ، كان اءصوب فى القول واءبلغ فى العذر.
على (عليه السلام ) (در جنگ صفين به اصحابش ) فرمود: من خوش ندارم كه شما دشنامگر باشيد. شما اگر كردار آنها را وصف كنيد و حال و رفتارشان را بيان كنيد به راستگويى نزديكتر و براى عذر آوردن بليغتر است . (212)
201- و قال (عليه السلام ): واءبغض بغيضك هونا ما عسى اءن يكون حبيبك يوما ما.
و فرمود: با كسى كه كينه دارى به ملايمت كينه ورزى كن ، زيرا ممكن است روزى دوست تو گردد (در روز دشمنى به او فحش و دشنامى مده كه در روز دوستى خجالت بكشى . (213) )
202- قال رسول الله (صلى الله عليه و آله و سلم ) من قذف امراءته بالزنا، خرج من حسناته كما تخرج الحيه من جلدها و كتب له بكل شعره على بدنه الف خطيئه .
رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: كسى كه همسرش را به زنا نسبت دهد، از حسناتش خارج شود چنانكه مار پوست مى اندازد. و به شماره هر مويى كه در بدنش باشد، براى او هزار گناه نوشته شود. (214)
باطن شخص فحاش و دهن دريده همچون اندرون مار، سمى و زهراگين است ، ولى حسنات و كارهاى خوبش ، لباس خوش خط و خال و زيبائى براندام او مى پوشاند. هنگامى كه باطن خود را آشكار كند و مثلا به همسرش (( زانيه )) بگويد، خلع لباس مى شود و باطن پليدش از هر مويى از بدنش آشكار مى گردد.
