مطالبی در مورد حجاب

ظاهر کردن زينت براى زنان

سؤال: منظور از زينت آشکارى که زنان در اظهار آن مجازند چيست؟

جواب: در آيه 31 سوره «نور» مى خوانيم: «آنها نبايد زينت خود را آشکار سازند جز آن مقدار که طبيعتاً ظاهر است» (وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلاّ ما ظَهَرَ مِنْها).
در اين که منظور از زينتى که زنان بايد آن را بپوشانند و همچنين زينت آشکارى که در اظهار آن مجازند چيست؟ در ميان مفسران سخن بسيار است.
بعضى، زينت پنهان را به معنى زينت طبيعى (اندام زيباى زن) گرفته اند، در حالى که کلمه «زينت» به اين معنى کمتر اطلاق مى شود.
بعضى ديگر، آن را به معنى «محل زينت» گرفته اند، زيرا آشکار کردن خود زينت مانند گوشواره و دستبند و بازوبند به تنهائى مانعى ندارد، اگر ممنوعيتى باشد مربوط به محل اين زينت ها است، يعنى گوش ها و گردن و دست ها و بازوان.
بعضى ديگر، آن را به معنى خود «زينت آلات» گرفته اند منتها در حالى که روى بدن قرار گرفته، و طبيعى است که آشکار کردن چنين زينتى توام با آشکار کردن اندامى است که زينت بر آن قرار دارد.
(اين دو تفسير اخير از نظر نتيجه يکسان است هر چند از دو راه مسأله تعقيب مى شود).
حق اين است که ما آيه را بدون پيشداورى و طبق ظاهر آن تفسير کنيم که ظاهر آن همان معنى سوم است و بنابراين، زنان حق ندارند زينت هائى که معمولاً پنهانى است آشکار سازند، هر چند اندامشان نمايان نشود، و به اين ترتيب آشکار کردن لباس هاى زينتى مخصوصى را که در زير لباس عادى يا چادر مى پوشند مجاز نيست، چرا که قرآن از ظاهر ساختن چنين زينت هائى نهى کرده است.
در روايات متعددى که از ائمه اهلبيت(عليهم السلام) نقل شده نيز همين معنى ديده مى شود که زينت باطن را به قلاده: «گردنبند»، دملج: «بازوبند» و خلخال: «پاى «برنجن» همان زينتى که زنان عرب در مچ پاها مى کردند» تفسير شده است.
و چون در روايات متعدد ديگرى زينت ظاهر به «انگشتر»، «سرمه» و مانند آن تفسير شده، مى فهميم منظور از زينت باطن نيز خود زينت هائى است که نهفته و پوشيده است (دقت کنيد).(1)
 
 
1.تفسير نمونه، جلد 14، صفحه 470.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی(مدظله)