تلاوت قرآن

فضیلت قرآن و تلاوت آن2

اين نكتة مهم كه چه بسا هرگز به ياد آن نبوده‌ايم، توجّه به آخرين زمزمه‌هاي ما، در آخرين لحظه‌هاي زندگي ماست. و اينكه ما در آن لحظه‌هاي غم‌انگيز بريدن از دنيا، چه بگوئيم، و با چه ذكري از آخرين پل زندگي و مرگ بگذريم؟!
«چه خوب است كه همة سخن شما ذكر خدا و قرائت قرآن باشد، كه چون از پيامبر (ص) پرسيدند: در نزد خدا كدام عمل برتر است؟ فرمود: «قرائت قرآن، و اينكه تو در حالي بميري كه زبانت به ذكر خدا مشغول باشد»[1]
با ديدن اين حديث، آرزوئي در وجود من شكفت، كه به يقين آرزوي دل همگي شما عزيزاني است كه حال مشغول مطالعه اين كتاب هستيد.
ما كه نمي‌دانيم مرگ ما چه روزي فرا خواهد رسيد، و ما درچه حالتي دعوت حق را لبيك اجابت خواهيم گفت! آيا روزها و ساعت‌هاي زيادي در بستر بيماري مي‌افتيم؟ آيا بر اثر يك تصادف ناگهاني، در چند لحظه، دفتر زندگي ما بسته مي‌شود؟ و يا اينكه به گونه‌اي ديگر، شربت تلخ مرگ را خواهيم چشيد...
اما اگر به ما اين فرصت استثنائي را خواهند داد، يا بهتر بگوئيم اين توفيق بزرگ را عطا خواهند فرمود كه لااقل چند دقيقه قبل از جان دادن، به ما الهام شود كه شمارش معكوس آغاز شده و اين آخرين نفس‌هاي زندگي است، چه زيبا و پرشكوه است كه به دعا از پروردگار مهربان بخواهيم كه در آن لحظه‌هاي جان كندن، بجاي حسرت دل بريدن از همسر و فرزندان و خويشان، و همة آنچه كه علائق زندگي ماست، به ياد اين حديث آقا و مولايمان بيفتيم و ترنم آخرين حركت لب‌هايمان، اين آيه از كتاب خدا باشد:
«رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَ‏آمَنَّا رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ»[2]
«پروردگارا! ما چون صداي منادئي كه خلق را به ايمان مي‌خواند شنيديم، اجابت كرديم و ايمان آورديم. پروردگارا! از گناهان ما درگذر و زشتي كردار ما بپوشان، و هنگام جان سپردن ما را با نيكان محشور گردان.»
لحظه‌اي درنگ و تأمل
خوب، مطمئن هستم كه تمامي شما عزيزان خواننده، در چند لحظه پيش، با تجسم پايان دقايق زندگي مشتاقانه آرزو نموديد كه آخرين زمزمه‎هاي زندگي شما نيز، تلاوت آيه‌اي از قرآن كريم باشد و انشاءالله براي شما عاشقان قرآن چنين خواهد شد. اما...
اما اي عزيزان لحظه‌اي درنگ!
كسيكه در طول زندگي چندين سالة خويش، لب‌هايش كمتر به ترنم اين آيات مشغول بوده، و به تلفظ عاشقانة اين كلمات مقدس عادت نكرده، و كسيكه با كلام خدا انس پيدا ننموده است، در آن لحظه‌هاي هيبت، كه انسان نه دست و پايش كه زبان و كلامش، و همه چيزش را گم مي‌كند، شايد محال باشد كه بتواند زبانش را به تلفظ آيات الهي بچرخاند، پس چه بايد كرد؟
بدون هيچ ترديدي، تنها راه نجات اينست كه از همين حالا، آري همين حالا، دوستي عميق خود را با كتاب خدا آغاز نمائيم، پيوسته و در همه حال، آيات قرآن را عاشقانه زمزمه كنيم، تا زبان و دهان و لب‌هايمان، به تلاوت قرآن خو بگيرند، كه تا رسيدن به آخرين لحظه‌هاي زندگي، فرصت چنداني باقي نمانده است.
ضرورت حياتي عبادت
اگر براستي طالب رسيدن به فلاح و رستگاري ابدي هستيم، اگر تصميم داريم كه از مرتبة ناقص خود، به آن مرتبه‌اي كه لايق ماست برسيم، اگر قصد تقرّب و نزديك شدن به صفات نيكوي الهي را داريم، و در يك كلام، اگر مي‌خواهيم كه پيامبرگونه بشويم، بايد عبادت مخلصانه را، بعنوان يك ضرورت حياتي، در زندگي روزمرة خود، صادقانه بپذيريم، و عاشقانه به آن بپردازيم...
و براي اينكه سريع‌تر به اين هدف مقدس برسيم، چون هميشه، چشم به لبان مبارك پيامبر رحمت و داناي اسرار الهي، حضرت ختمي مرتبت (ص) مي‌دوزيم و با جان و دل، كلام آسمانيش را مي‌پذيريم: «بالاترين عبادت‌ها، قرائت قرآن است»[3]

[1] . بحار، جلد 92، به نقل از الحياة.
[2] . سورة آل عمران، آيه 193.
[3] . مجمع البيان، ج 1، به نقل از قرآن در احاديث اسلامي.