پاسخ به:قرآن در قرآن
دوشنبه 26 تیر 1391 3:08 PM
آیات درباره قرآن (2)
32ـ كتاب آشكار
«الر تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ وَ قُرْآنٍ مُبِينٍ». (حجر، 1)
الرـ اين است آيات كتاب خدا و قرآني كه راه حق و باطل را روشن و آشكار ميگرداند.
33ـ قرآن معجزة رسول خدا (ص)
«بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ». (نحل، 44)
به هر رسولي معجزات و كتب و آيات وحي فرستاديم و بر تو قرآن را (كه جامع و كاملترين كتاب الهي است) نازل كرديم تا بر امّت آنچه فرستاده شده بيان كني، باشد كه عقل و فكرت كار بندند. (و در دو عالم سعادت يابند).
34ـ روح القدس
«قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ لِيُثَبِّتَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هُدي وَ بُشْري لِلْمُسْلِمِينَ». (نحل،102)
تو (اي رسولِ ما، به كافران) بگو كه اين آيات را روحالقدس از جانب پروردگار من به حقيقت و راستي نازل كرد تا اهل ايمان را در راه خدا ثابت قدم گرداند و براي مسلمين هدايت و بشارت باشد.
35ـ اختلاف در قرآن
«أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً».( نساء، 82)
آيا پس تدبّرنميكنند در قرآن و اگر از جانب غير خداوند بود هر آينه درآن اختلاف فراواني مييافتند.
36ـ طلب مبارزه
«قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلي أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً * وَ لَقَدْ صَرَّفْنا لِلنَّاسِ فِي هذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ فَأَبي أَكْثَرُ النَّاسِ إِلاَّ كُفُوراً». (اسرا،88 و 80)
بگو اين پيغمبر كه اگر جن و انس متّفق شوند كه مانند اين قرآن كتابي بياورند هرگز نتوانند هرچند همه پشتيبان يكديگر باشند و همانا ما در اين قرآن براي مردم هرگونه مثال (و بيان روشن) آورديم (تا مگر هدايت شوند ليكن) اكثر مردم بجز از كفر و عناد از هر چيز امتناع كردند.
37ـ اقامة حق و راستي
«وَ بِالْحَقِّ أَنْزَلْناهُ وَ بِالْحَقِّ نَزَلَ وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً وَ قُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَي النَّاسِ عَلي مُكْثٍ وَ نَزَّلْناهُ تَنْزِيلاً». (اسراء، 105و106)
و ما اين آيات (قرآن عظيم) را به حق فرستاديم و براي اقامه حق و راستي نازل شد و نفرستاديم تو را جز براي آنكه مؤمنان را بشارت به رحمت حق دهي و كافران را از عذاب الهي بترساني. و قرآني را جزء بر تو فرستاديم كه تو نيز بر امت بتدريج قرائت كني (و با صبر و تأني به هدايت خلق بپردازي) اين قرآن كتابي از تنزيلات بزرگ ماست (و مشتمل بر حقايق و علوم بيشمار است).
38ـ هدايت خلق
«وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ آياتٍ بَيِّناتٍ وَ أَنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يُرِيدُ». (حج، 16)
و ما همچنين (مانند ساير كتب آسماني) آيات روشن اين قرآن بزرگ را (براي هدايت خلق) فرستاديم و خدا هر كه را بخواهد هدايت ميكند.
39ـ وفاء به وعده
«لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ كِتاباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ». (انبياء،10)
ما بر شما كتابي نازل كرديم كه وسيلة تذكّر (و بيداري) شما در آن است! آيا نميفهميد.
40ـ قرآن، ماية عبرت خلق
«وَ لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ آياتٍ مُبَيِّناتٍ وَ مَثَلاً مِنَ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ». (نور، 46)
همانا ما براي (هدايت و سعادت) شما آياتي روشن نازل گردانيديم 3 و داستاني از آنان كه پيش از شما درگذشتند براي عبرت خلق و موعظه براي اهل تقوي فرستاديم.
41ـ نشانههاي روشن براي هدايت خلق
«لَقَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ مُبَيِّناتٍ وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلي صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ». (نور، 46)
همانا آيات و ادلة بسيار روشن (براي هدايت عموم خلق) فرستاديم و خدا هر كه را خواهد به راه راست هدايت ميكند.
42ـ رها كردن قرآن
«وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً». (فرقان، 30)
در آن روز رسول به شكوه امّت در پيشگاه ربّالعزّة عرض كند بار الها تو آگاهي كه امّت من اين قرآن بزرگ تو را به كلّي متروك و رها كردند (و پيرو كافران شدند).
43ـ اعتراض كافران به قرآن
«وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً واحِدَةً كَذلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤادَكَ وَ رَتَّلْناهُ تَرْتِيلاً * وَ لا يَأْتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلاَّ جِئْناكَ بِالْحَقِّ وَ أَحْسَنَ تَفْسِيراً». (فرقان، 33)
آنان هيچ مَثَلي براي تو نميآورند مگر اين كه ما حق را براي تو ميآوريم، و تفسيري بهتر (و پاسخي دندانشكن كه در برابر آنان ناتوان شوند).
44ـ منّت بر مؤمنين
«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَي الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهُمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ». (آل عمران، 164)
خدا بر اهل ايمان منّت گذاشت كه رسول از خود آنها در ميان آنان برانگيخت كه بر آنها آيات خدا را تلاوت كند و نفوس آنان را از هر نقص و آلايش پاك گرداند و بر آنها احكام شريعت و حقايق حكمت بياموزد هر چند از آن پيش گمراهي آنان آشكار بود.
45ـ حجّت آشكار
«فَقَدْ جاءَكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ هُدي وَ رَحْمَةٌ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَّبَ بِآياتِ اللَّهِ وَ صَدَفَ عَنْها سَنَجْزِي الَّذِينَ يَصْدِفُونَ عَنْ آياتِنا سُوءَ الْعَذابِ بِما كانُوا يَصْدِفُونَ». (انعام، 157)
پس براي شما هم از جانب پروردگارتان حجت آشكار و هدايت و رحمت رسيد. اكنون ستمكارتر از كسي كه آيات خدا را تكذيب كند كيست؟ و متجاوزتر از رويگردان از اطاعت حق كدام است؟ به زودي آنان را كه از آيات ما روي گردانده و مخالفت كردهاند به عذاب سخت مجازات ميكنيم، و اين عذاب كيفر اعراض از آيات ماست.
46ـ كتابِ دانش
«وَ لَقَدْ جِئْناهُمْ بِكِتابٍ فَصَّلْناهُ عَلي عِلْمٍ هُديً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ». (اعراف، 52)
بر مردمان كتابي فرستاديم كه در آن هر چيزي را بر اساس دانش تفصيل داديم و اين كتاب راهنما و رحمت است براي آنان كه ايمان ميآورند.
47ـ كتاب محكم
«الر * تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ». (يونس، 1)
اين است آيات كتاب محكم كه به حق و راستي گوياست.
48ـ نزول قرآن بر قلب رسول خدا
«فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلي قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقاً بَيْنَ يَدَيْهِ وَ هُديً وَ بُشْري لِلْمُؤْمِنِينَ». (بقره، 97)
جبرئيل به اذن خدا اين كتاب را بر قلب تو نازل كرد تا تصديقكنندة كتب قبل و هدايت و بشارتدهندة مؤمنين باشد.
49ـ يادآورِ حق
«وَ ما هُوَ إِلاَّ ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ». (قمر، 52)
كتاب الهي جز پند و حكمت و يادآور برنامههاي حق چيز ديگري نيست.
50ـ بشارت براي مؤمنين
«تِلْكَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ كِتابٍ مُبِينٍ * هُديً وَ بُشْري لِلْمُؤْمِنِينَ». (نمل، 1و2)
اين آيات قرآن و كتاب روشن خداست كه هدايت و بشارت براي اهل ايمان است.
51ـ بياعتنايي به قرآن
«وَ لَمَّا جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِّما مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِّنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ كِتابَ اللَّهِ وَراءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لا يَعْلَمُونَ». (بقره، 101)
و هنگامي كه فرستادهاي از سوي خدا به سراغشان آمد، و با نشانههايي كه نزد آنها بود مطابقت داشت، جمعي از آنان كه به آنها كتاب (آسماني) داده شده بود، كتاب خدا را پشت سر افكندند؛ گويي هيچ از آن خبر ندارند.
52ـ قرآن كتاب آسماني
«الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ». (بقره، 121)
كساني كه كتاب آسماني به آنها دادهايم (يهود و نصاري) آن را چنان كه شايستة آن است ميخوانند؛ آنها به پيامبر اسلام ايمان ميآورند؛ و كساني كه به او كافر شوند، زيانكارانند.
53ـ پيمان بستن با قرآن
«وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَ لا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَبِئْسَ ما يَشْتَرُونَ». (آلعمران،187)
و (به خاطر بياوريد) هنگامي را كه خدا، از كساني كه كتاب (آسماني) به آنها داده شده، پيمان گرفت كه حتماً آن را براي مردم آشكار سازيد و كتمان نكنيد! ولي آنها، آن را پشت سر افكندند؛ و به بهاي كمي فروختند؛ و چه بد متاعي ميخرند.
54ـ خضوع و خشوع با شنيدن كلام الهي
أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ وَ مِنْ ذُرِّيَّةِ إِبْراهِيمَ وَ إِسْرائِيلَ وَ مِمَّنْ هَدَيْنا وَ اجْتَبيْنا اِذا تُتْلي عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيّاً». (مريم، 58)
آنها پيامبراني بودند كه خداوند مشمول نعمتشان قرار داده بود، از فرزندان آدم، و از كساني كه با نوح بر كشتي سوار كرديم، و از دودمان ابراهيم و يعقوب، و از كساني كه هدايت كرديم و برگزيديم.