حالمان بد نيست غم كم مي خوريم ♥ كم كه نه! هر روز كم كم ميخوريم

آب مي خواهم،‌سرابم مي دهند ♥ عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خود نمي دانم كجا رفتم به خواب ♥ از چه بيدارم نكردي آفتاب؟

خنجري بر قلب بيمارم زدند ♥ بي گناه بودم ولی دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست ♥ از غم نامردمي پشتم شكست

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام ♥ تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم ♥ خوب اگر اينست من بد مي شوم

بس كن اي دل نابساماني بس است ♥ كافرم ديگر مسلماني بس است

در ميان خلق سردرگم شدم ♥ عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از اين با بي كسي خومي كنم ♥ هرچه در دل داشتم رو مي كنم

نيستم از مردم خنجر بدست ♥ بت پرستم بت پرستم بت پرست

درد مي بارد چو لب تر مي كنم ♥ طالعم شوم است باور مي كنم

من كه با دريا تلاطم كرده ام ♥ راه دريا را چرا گم كرده ام؟

قفل غم بر درب سلولم مزن ♥ من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمي گويم كه با من يار باش ♥ من نمي گويم مرا غم خوار باش

من نمي گويم؛ دگر گفتن بس است ♥ گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين ! شاد باش ♥ دست كم يك شب تو هم فرهاد باش

آه ! در شهر شما ياري نبود ♥ قصه هايم را خريداري نبود!

واي! رسم شهرتان بيداد بود ♥ شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون مي چكد ♥ خون من، فرهاد،‌ مجنون مي چكد

كوه كندن گر نباشد پيشه ام ♥ بويي از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود ♥ قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گرنرفتم هر دو پايم خسته بود ♥ تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ كس دست مرا وا كرد؟ نه ♥ فكر دست تنگ ما را كرد؟ نه!

هيچ كس از حال ما پرسيد؟ نه ♥ هيچ كس اندوه ما را ديد؟ نه!

هيچ كس اشكي براي ما نريخت ♥ هر كه با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست ♥ حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم ♥ گاه بر حافظ تفأل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت ♥ يك غزل آمد كه حالم را گرفت:
 

«ما زياران چشم ياري داشتيم ♥ خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم»...