بشارت ظهور حضرت مهدي(عج) در كتاب «اشعياي نبي» 

در كتاب «اشعياي نبي» كه يكي از پيامبران پيرو تورات است، بشارت فراواني در مورد ظهور حضرت مهدي(عج) آمده است 

در فرازي از بشارت كتاب اشعيا چنين آمده است: 

«و نهالي از تنه «يسيّ»(1) بيرون آمده، شاخه اي از ريشه هايش خواهد شكفت و روح خداوند بر او قرار خواهد گرفت.

يعني روح حكمت و فهم و روح مشورت و قوّت و روح معرفت و ترس خداوند و خوشي او در ترس خداوند خواهد بود و موافق رؤيت چشم خود، داوري نخواهد نمود و بر وفق سمع گوشهاي خويش، تنبيه نخواهد نمود;

بلكه مسكينان را به عدالت داوري خواهد كرد و به جهت مظلومان زمين به راستي حكم خواهد نمود . . . كمربند كمرش عدالت خواهد بود و كمربند ميانش امانت. 

و گرگ با بره سكونت خواهد داشت و پلنگ با بزغاله خواهد خوابيد و گوساله و شير پرواري با هم و طفل كوچك آنها را خواهد راند و گاو با خرس خواهد چريد و بچه هاي آنها با هم خواهند خوابيد و شير مثل گاو كاه خواهد خورد، و طفل شير خواره بر سوراخ مار بازي خواهد كرد،

و طفل از شير باز داشته شده، دست خود را بر خانه افعي خواهد گذاشت، و در تمامي كوه مقدس من، ضرر و فسادي نخواهند كرد; زيرا كه جهان از معرفت خداوند پر خواهد بود مثل آبهايي كه دريا را مي پوشاند».(2) 

منظور از «نهالي كه از تنه يسيّ خواهد روييد» ممكن است يكي از چهار نفر از شخصيّت هاي بزرگ روحاني و رهبران عالي قدر بشر، حضرت داود، حضرت سليمان، حضرت عيسي و حضرت حجّت بن الحسن العسكري(عج)باشند; 

ولي دقّت و بررسي كامل آيات فوق نشان مي دهد كه منظور از اين نهال، هيچ يك از آن پيامبران نيست;

بلكه همه آن بشارتها ويژه قائم آل محمّد(عج)است; زيرا حضرت داوود و سليمان(ع)فرزندان پسري يسيّ، و حضرت عيسي بن مريم(ع)نواده دختري وي، و قائم آل محمّد(عج)نيز از جانب مادرش جناب نرجس خاتون ـ كه دختر يشوعا، پسر قيصر، پادشاه روم و از نسل حضرت داود،

و مادرش از اولاد حواريون حضرت عيسي(ع) بوده، و نسب شريفش به شمعون صفا، وصيّ حضرت عيسي(ع)مي رسد ـ نواده دختري «يسيّ» مي باشد. 

در فرازي از اين بشارت چنين آمده است: «موافق رؤيت چشم خود داوري نخواهد كرد و بر وفق سمع گوشهاي خود تنبيه نخواهد نمود»

و اين جمله، اشاره به حاكميت مطلق و حكومت عادلانه آن حضرت دارد كه وي بر اساس حق و واقع، حكم مي كند و نيازي به شاهد و بيّنه ندارد و از كسي گواهي نمي طلبد چنان كه در روايات اسلامي آمده است كه:

«يحكم بحكم داود ومحمّد(ص)» يعني به حكم حضرت داود و دستور پيامبر (ص) حكم مي كند و با علم و دانش خدادادي خويش داوري مي نمايد.(3) 

ادامه دارد....

پي نوشت:
1-يسيّ به معناي قوي، پدر حضرت داود و نوه «راعوت» است، و به طوري مشهور بود كه داود را پسر «يسيّ» مي ناميدند، در صورتي كه خود داود شهرت و شخصيت عظيمي داشته و از پيغمبران بزرگ «بني اسرائيل» بوده است. (قاموس كتاب مقدس). 
و اما «راعوت» زني است از «مؤاب» كه سر زميني است در شرق درياي لوط، كه با «يوغي» وصلت كرد و از او صاحب فرزندي بنام عويد ـ عويبد ـ شد كه جدّ حضرت داود(ع) باشد. (لغت نامه دهخدا، حرف راء، ص 86). 
2- تورات، كتاب اشعياي نبي، باب 11، پندهاي 1 ـ 10، ص 1548، كتاب مقدّس. 
3-به بشارت دوم، عنوان هفتم، مراجعه فرماييد.