«تخم‌مرغ‌هايت را تا وقتي مرغي همچنان روي آنها خوابيده است، نشمار.» (سر بابي رابسون) در دنياي فوتبال، ستاره‌هاي زيادي درخشيدند و افول کردند اما شهرت معدودي از اين ستاره‌ها، صرفا ريشه در مهارت‌شان در مستطيل سبز نداشته؛ بلکه نوع زندگي‌شان بسياري از آنها را محبوب کرده است...

سر بابي رابسون يکي از همين ستاره‌هاست که در زندگي‌اش سرطان را طاقت آورد و بنيادي هم براي حمايت از بيماران سرطاني بنيان گذاشت.
سر روبرت ويليام بابي رابسون متولد 1933، فوتباليست و سرمربي انگليسي، در طول فعاليت حرفه‌اي خود، 7 تيم اروپايي را مربيگري کرد و يک بار هم مربي تيم ملي انگستان شد. او نزديک به 50 سال در دنياي فوتبال حضور موثر داشت. او 13 سال در تيم ايپسويچ حضور داشت، 8 سال در تيم ملي انگلستان، 3 سال در تيم آيندهوون هلند، 3 سال در فوتبال پرتغال (با تيم‌هاي اسپورتينگ و پورتو)، 3 سال در فوتبال اسپانيا و پس از آن به انگلستان بازگشت و 6 سال (تا سال 2005) سرمربي تيم نيوکاسل شد. رابسون با شکست و نااميدي بيگانه بود. او از کودکي به همراه پدرش کيلومترها را طي مي‌کرد تا بازي فوتبال تيم‌هاي مورد علاقه‌اش را تماشا کند. در دوران تحصيل هم همواره فوتبال بازي مي‌کرد و بعدها هم که يک برق‌کار شده بود باز هم علاقه داشت همچنان فوتبال را ادامه دهد و در نهايت تصميم گرفت کارش را رها کرده و به صورت تمام وقت در فوتبال کار کند. اما بابي رابسون از سال 1991 به سرطان مبتلا شد و تومور مغزي او تشخيص داده شد. بارها تحت درمان و جراحي قرار گرفت و 18 سال با سرطان جنگيد و در تمام اين مدت تا جايي که توان داشت، سعي کرد حرفه‌اش را همچنان حفظ کند. وقتي در سال 2006 باز هم تحت عمل جراحي قرار گرفت، حرفه‌اش در تيم پورتو هم تحت تاثير قرار گرفت. او به ملانوماي بدخيم مبتلا بود و بعد از اين جراحي، عوارضي برايش پيش آمد که نتيجه تورم مغز بود، طوري که حس يک طرف بدن‌اش از بين رفت. رابسون و مرگ در 76 سالگي

در اکتبر 2006 ميلادي، او توانست با تمام مشکلات جسمي‌اش به عنوان مشاور تيم ايرلند، تا پايان تاريخ قراردادش کار کند. در سال 2007 براي پنجمين بار باز هم سرطان در او عود کرد. در سال 2008 به عنوان مهمان افتخاري در فينال جام اف‌اي شرکت کرد و در سال 2009 بعد از صرف صبحانه در کنار همسر و خانواده‌اش در سن 76 سالگي درگذشت. او 4 بار با موفقيت و استقامت تمام بر سرطان غلبه کرد اما آخرين بار سرطان به هر دو ريه‌هايش ريشه دواند و انواع شيمي‌درماني و درمان‌هاي مختلف نتوانست بيماري‌اش را کنترل کند.
رابسون و کمک به سرطاني‌ها

او در تمام مدت زندگي حرفه‌اي‌اش، از نظر اخلاقي بسيار مطرح بود و همواره فوتباليست‌ها از اين بابت شيفته اخلاق او بودند. اميد و مبارزه در حرفه و زندگي‌اش حرف اول را مي‌زد، طوري که حتي وقتي حرفه فوتبال را به پايان رساند و به او گفتند که در حال مرگ است، به طور خستگي‌ناپذير و با سختي تمام سعي کرد براي بيماران سرطاني پول جمع‌آوري کند. او در مورد پل گاسکوئين، فوق ستاره فوتبال انگلستان در جام جهاني 1990 (زماني که بابي رابسون سرمربي تيم ملي انگلستان بود) که متاسفانه بعدها اعتياد شديد او به مشروبات الکلي باعث شد راهي بيمارستان شده و تا آستانه مرگ پيش برود با لحن فيلسوفانه‌اي گفت: «من قلباً و با تمام تفکرات‌ام تو را يک بازيکن هوشمند و توانا مي‌دانستم و از اينکه اين روزها برخي به دليل مشکلات‌ات، تو را بي‌خرد مي‌نامند، متاثر مي‌شوم.»

شايد نگاهي به اين طرز فکر نشان دهد که يک فوتبال‌دوست و فوتباليست و کسي که در فوتبال حضور دارد تا چه حد بايد مقاوم باشد و اجازه ندهد که هر عاملي او را نابود سازد؛ چنانکه بابي رابسون چنين بود و سال‌ها با سرطان خودش مبارزه کرد و تا سال 2006 بارها به ميادين فوتبال تحت عنوان مربي و حتي مشاور بازگشت تا نگذارد سرطان او را از پاي درآورد. اين موارد همگي نشان از عزم و اراده مردي دارند که با واژه شکست و نااميدي بيگانه بود. همگان به خوبي به خاطر دارند که او چگونه در مراسمي که به مناسبت يک عمر خدمت در فوتبال براي او گرفته شد اعلام کرد: «من به زودي از دنيا خواهم رفت اما مي‌خواهم تا آخرين دم حيات‌ام با تمامي وجود زندگي کنم.» او نشان داد فوتبال يک ورزش عاشقانه است و کساني که صرفا براي پول و شهرت و خودخواهي وارد دنياي فوتبال شده‌اند هيچ‌گاه ماندگار نمي‌شوند.
موسسه خيريه بابي رابسون چگونه شکل گرفت؟

موسسه بابي رابسون يک موسسه خيريه تحقيقات سرطان در انگليس است که در حوزه تشخيص زودهنگام و درمان سرطان و آزمايش‌هاي باليني داروهاي ضدسرطان سرمايه‌گذاري مي‌کند. اين موسسه در سال 2008 با نام سِر بابي رابسون تاسيس شد. در ابتداي کار، بابي رابسون از اينکه نام او در اين موسسه برده شود، اکراه داشت اما بعدها که حس کرد اين کار کمک بيشتري به موسسه خواهد کرد، رضايت داد. ايده تاسيس موسسه وقتي به وجود آمد که پزشک معالج به بابي رابسون گفت که موسسه تحقيق سرطان ان‌اچ‌اس انگلستان براي تهيه وسايل با مشکلات مالي روبه‌روست. رابسون 2 روز بعد از تولد 76 سالگي‌اش اين مرکز را افتتاح کرد. همگان انتظار داشتند که او نتواند در اين مراسم به دليل بيماري و ضعف شديد سخنراني کند اما او 15 دقيقه سخنراني کرد و قول داد که در جمع‌آوري پول براي موسسه همکاري فعال خود را حفظ کند و براي اين کار بازي‌هاي متعددي را بين تيم‌هاي فوتبال ترتيب داد؛ طوري که در زمان افتتاح مرکز، يک ميليون و دويست هزار پوند پول جمع‌آوري شده بود. بابي رابسون مي‌خواست بيماران سرطاني از بهترين درمان‌ها و شانس ادامه حيات برخوردار باشند، اگرچه که شايد براي زنده ماندن خود او کمي دير شده بود. او مي‌خواست بعد از مرگ‌اش همچنان در خاطرات آدم‌ها باقي بماند اما نه فقط به‌عنوان يک فوتباليست و مدير و مربي فوتبال، بلکه به‌عنوان نيکوکاري که به حيات بيماران سرطاني مي‌انديشيد.
حرف‌هاي تکان‌دهنده رابسون

رابسون در آخرين مراحل بيماري‌اش واقع‌بينانه گفت: «من به جز جنگيدن با سرطان، کار بيشتري نمي‌توانم انجام دهم. آدم‌ها بايد مثبت باشند. من مي‌توانم زمان را باشکوه و شکايت بگذرانم اما هيچ وقت اين کار را نکرده‌ام. هر وقت در زندگي براي جنگيدن آماده شويد، من کسي هستم که تمام و کمال بر پيروزي شما باور خواهم داشت. مي‌دانم به زودي خواهم مرد اما همه انسان‌ها روزي مي‌ميرند. اگر من در تمام نبردهاي زندگي‌ام هم برنده نباشم، روحيه جنگجويي با مشکلات باعث مي‌شود شکست را به تعويق بيندازم. يک بار بر سرطان روده غلبه کردم اما چند سال بعد سرطان در مغزم ديده شد ولي من خسته نشدم و وقتي نيمه چپ بدن‌ام فلج شد باز هم روي پا ايستادم و با خنده گفتم آدم‌ها در اين مرحله خودشان را مي‌بازند و هرکس روحيه‌اش را باخت، مرده محسوب مي‌شود. من خوشحال‌ام که به جز فوتبال، يادگار با ارزش ديگري براي مردم باقي گذاشته‌ام و از اين بابت احساس غرور مي‌کنم.»

مرگ سِر بابي رابسون ضايعه بزرگي براي فوتبال جهان بود ولي حرف‌ها و رفتارهاي او به‌طور حتم چون ياد او جاودانه است.
آخرين حرف‌هاي رابسونرابسون در 76 سالگي، يعني در همان سالي که از دنيا رفت، در يک گفتگوي تلويزيوني گفت: «در 76 سال حيات‌ام، زندگي ورزشي جالب و دوست‌داشتني‌اي‌ داشتم و اگرچه 5 بار با سرطان دست و پنجه نرم کردم، خودم را فردي خوشبخت مي‌دانم. در اين مدت از بهترين درمان‌ها و اقدامات درماني بهره برده‌ام و حالا بايد آن را تلافي کنم و بهترين راه براي جبران زحمات تيم‌هاي پزشکي را تاسيس موسسه بابي رابسون مي‌دانم و مي‌خواهم اين مرکز در شمال شرق انگلستان، بهترين مرکز در انگلستان و اروپا باشد. اميدوارم متخصصان اين مرکز با صرف زمان و پول به درمان بيماران سرطاني کمک کنند و زندگي آنها را در سراسر دنيا نجات دهند. من براي آنچه در فوتبال انجام داده‌ام در خاطره‌ها باقي مانده‌‌ام اما اين موسسه را براي مردم شمال شرق انگلستان برجاي مي‌گذارم تا آن را به حقيقت تبديل کنند. اگر در اين کار موفق شوم زندگي‌ام به بهترين وجه مورد استفاده قرار گرفته است.»