مقالات منابع طبیعی

از آنجا كه ژنوتيپهاي مختلف چوبي در كشت درون شيشه اي تفاوتهاي عمده اي نشان مي دهند و همچنين سن و مرحله رويشي گياه بر قدرت تكثير اين گياهان تاثير به سزايي دارد. براي بررسي اين تفاوتها و يافتن روشي كه مناسب تكثير ژنوتيپ هاي مختلف گيلاس وحشي باشد پژوهش حاضر انجام شد. عوامل موثر بر شاخه زايي، طويل شدن شاخه، شيشه اي و ريشه زايي چهار ژنوتيپ بالغ گيلاس وحشي (Prunus avium) مورد بررسي قرار گرفت. سن درختان انتخاب شده به ترتيب 45، 100، 100 و بيش از 150 سال بود و همگي بالغ بودند. جوانه هاي جانبي و انتهايي پايه هاي مختلف در زمستان تهيه شد و در محيط DKW حاوي غلظتهاي مختلف BA و IBA كشت گرديد. بين ژنوتيپ هاي مختلف از نظر شاخه زايي و ريشه زايي تفاوتهايي مشخصي وجود داشت اما سن گياهان در تغيير شاخصهاي رشد موثر نبود. بهترين غلظت هورمون BA براي شاخه زايي 1 تا 2 ميلي گرم در ليتر بود. ژنوتيپ 4 (مسن ترين درخت) بالاترين قدرت تكثير را نشان داد. براي طويل شدن شاخه ها استفاده از غلظتهاي پايين BA يا محيط كشت بدون هورمون مناسب بود. درصد ريشه زايي ژنوتيپ هاي مختلف متفاوت بود. ژنوتيپ 3 با سن تقريبي 100 سال بيشترين درصد ريشه زايي را نشان داد. در بررسي درصد شيشه اي شدن نمونه ها جوانه هاي دو ژنوتيپ 3 و 4 بر روي سه محيط WPM،MS و DKW كشت گرديد. ژنوتيپ 4 تقريباً در همه موارد ميزان شيشه اي شدن كمتري را نشان داد و در محيط كشت DKW كمترين ميزان شيشه اي شدن مشاهده شد.

 نسخه قابل چاپ