بانک مقالات بینایی

هدف: ارزيابي تاثير پردنيزولون خوراكي در بهبود ديد نهايي و كاهش برخي از عوارض عمل جراحي باكلينگ صلبيه در بيماران مبتلا به جداشدگي شبكيه.
روش پژوهش: مطالعه به صورت كارآزمايي باليني تصادفي شده شاهددار با تجويز دارونما و دوسوكور برروي بيماراني انجام شد كه به دليل جداشدگي رگماتوژن حاد شبكيه به بيمارستان شهيد لبافي نژاد مراجعه مي كردند. بيماران پس از اعمال معيارهاي ورود و خروج مطالعه، توسط گروه شبكيه تحت عمل جراحي باكلينگ صلبيه قرار گرفتند. پس از عمل، بيماران به طور تصادفي به دو گروه درمان و شاهد تقسيم شدند. در گروه درمان، پردنيزولون خوراكي و در گروه شاهد، دارونماي مشابه با داروي موثر تجويز گرديد. بيماران دو گروه از نظر حدت بينايي، جداشدگي شبكيه، ادم سيستوييد ماكولا و ويترورتينوپاتي پروليفراتيو (PVR) مقايسه شدند.
يافته ها: تعداد 52 بيمار شامل 25 بيمار در گروه درمان و 27 بيمار در گروه دارونما بررسي شدند. بيماران شامل 34 مرد (65.4 درصد ) و 18 زن (34.6 درصد) بودند. ميانگين سني افراد مورد مطالعه 44.8±15.7 سال بود. اختلاف مدت زمان جداشدگي شبكيه تا زمان عمل جراحي در دو گروه از نظر آماري معني دار نبود. اختلاف ديد در دو گروه قبل از عمل 1.47±0.81) لوگمار در گروه درمان و 1.44±0.82 لوگمار در گروه دارونما) و بعد از عمل 0.62±0.39 لوگمار در گروه درمان و 0.78±0.58 لوگماردر گروه دارونما) به لحاظ آماري معني دار نبود. در يك بيمار از گروه درمان (4 درصد) و 3 بيمار از گروه دارونما (11.1 درصد) PVR مشاهده شد ((P=0.33. ادم ماكولاي بعد از عمل، براساس آنژيوگرافي با فلورسين، در 3 بيمار از گروه درمان (12 درصد) و 5 بيمار از گروه دارونما (18.5 درصد) مشاهده شد (P=0.39) در هيچ كدام از بيماران، چروكيدگي ماكولا (macular Pucker) به تنهايي مشاهده نشد.
نتيجه گيري: تجويز استروييد بعد از عمل جراحي باكلينگ صلبيه، به طور همگاني پيشنهاد نمي‌شود و بايد بسته به شرايط تجويز گردد.