بانک مقالات بینایی

هدف: ارزيابي اثرات عوامل مداخله گر مختلف بر تاثير تزريق تريامسينولون داخل زجاجيه اي در درمان ادم ماكولاي ديابتي مقاوم به درمان هاي متداول.
روش پژوهش: در يك كارآزمايي باليني دوسوكور شاهددار با دارونما، 88 چشم از 61 بيمار مبتلا به ادم ماكولاي ديابتي مقاوم به درمان به طور تصادفي به دو گروه درمان (تزريق 4 ميلي گرم تريا مسينولون داخل زجاجيه اي به حجم 0.1 ميلي ليتر) و دارونما (تزريق 0.1 ميلي ليتر ليدوكايين 12 درصد به زير ملتحمه) تقسيم شدند. تحليل چند متغيري با هدف تعيين اثرات عوامل مداخله گر بر روي سه پيامد اصلي حدت بينايي، ضخامت ماكولا و ميزان اگزوداي سخت انجام پذيرفت. ابتدا اثر عوامل مداخله گر احتمالي بر هر يك از پيامدهاي اصلي، به طور جداگانه بررسي گرديد و سپس از عوامل مداخله گر موثر، براي ساختن مدل هاي چند متغيري استفاده شد.
يافته ها: در هر دو گروه درمان (45 چشم) و شاهد (43 چشم) ديده شد كه ازت اوره خون، قند خون، كلسترول سرم، حدت بينايي اوليه، وجود ادم كيستي ماكولا، ميزان اگزوداي سخت و اندازه ناحيه بي رگ فووآ، بر پيامد حدت بينايي اثر داشتند، سابقه ليزر درماني ماكولا، كلسترول سرم، ضخامت اوليه ماكولا، فشار چشمي ابتدايي، ميزان اگزوداي سخت و اندازه ناحيه بي رگ فووآ، بر پيامد تغييرات ضخامت مركزي ماكولا موثر بودند و كلسترول سرم، ضخامت اوليه ماكولا و ميزان اگزوداي سخت اوليه بر پيامد اگزوداي سخت اثر داشتند. علاوه بر اين، در چشم هاي گروه درمان، بزرگي ناحيه بي رگ فووآ، فشار چشمي ابتدايي، ميزان اگزوداي سخت‌ و ضخامت اوليه ماكولا نيز بر پيامدها اثر گذار بودند.
نتيجه گيري: در انتخاب و تعيين پيش آگهي تزريق داخل زجاجيه اي تريامسينولون براي درمان ادم ماكولاي ديابتي مقاوم، عوامل مداخله گر متعددي، به ويژه بزرگي ناحيه بي رگ فووآ، فشار ابتدايي چشم؛ ميزان اگزوداي سخت و ضخامت اوليه ماكولا بايد در نظر گرفته شوند.

 نسخه قابل چاپ