بانک مقالات بینایی

هدف: ارزيابي نقش اضطراب در بروز يووييت قدامي حاد ايديوپاتيک.
روش پژوهش: در اين مطالعه مورد- شاهدي، سه گروه شامل 30 بيمار مبتلا به يووييت قدامي، 30 بيمار به کونژنکتيويت و 30 فرد سالم به عنوان گروه شاهد، با استفاده از مصاحبه باليني ساختارمند و آزمون اضطراب زونگ (Zung) از نظر وضعيت اضطراب مورد بررسي قرار گرفتند. از آزمون هاي t و مربع کاي در تحليل آماري استفاده شد.
يافته ها: ميانگين اضطراب در مبتلايان به يووييت قدامي 37.5، در مبتلايان به کونژنکتيويت 33.5 و در گروه شاهد 33.5 بود که در مبتلايان به يووييت قدامي در مقايسه با دو گروه ديگر به طور معني داري بالاتر بود. در 23 درصد از مبتلايان به يووييت و 7 درصد از مبتلايان به کونژنکتيويت، اضطراب بسيار شديد و در 17 درصد از افراد گروه شاهد، اضطراب شديد وجود داشت. هم چنين 77 درصد از مبتلايان به يووييت، 70 درصد از مبتلايان به کونژنکتيويت و 83 درصد از افراد گروه شاهد متاهل بودند و درصد مردان در اين سه گروه به ترتيب 60 درصد، 53 درصد و 57 درصد بود. ميانگين سني مبتلايان به يووييت 42.6 سال، مبتلايان به کونژنکتيويت 33.6 سال و گروه شاهد 31.1 سال بود که تفاوت بين ميانگين سني گروه ها معني دار بود (P<0.01, F=3.09).
نتيجه گيري: يافته هاي ما نيز مويد اين نظريه اند که اضطراب مي تواند در بروز يووييت قدامي حاد ايديوپاتيک موثر باشد.

 نسخه قابل چاپ