بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين ارتباط بين BMI (body mass index) و ابتلا به استحاله سني ماكولا (ARMD) از نوع اگزوداتيو.
روش پژوهش: اين مطالعه مورد- شاهدي بر روي 60 بيمار مبتلا به ARMD اگزوداتيو و 60 شاهد بدون اين عارضه انجام شد كه همگي بالاي 50 ساله بودند. بيماران دو گروه از نظر سن، جنس، سابقه سيگار كشيدن، ابتلا به فشار خون بالا و BMI مورد بررسي و مقايسه قرار گرفتند. مقايسه فراواني ها با استفاده از آزمون مربع كاي و مقايسه ميانگين ها با استفاده از آزمون t در سطح معني داري P<0.05 انجام شد. براي عوامل اضافه وزن (BMI>25kg.m²) و كشيدن سيگار، نسبت شانس (OR) و فاصله اطمينان 95 درصد (CI_%95) محاسبه شد.
يافته ها: در گروه مورد 66.7 درصد و در گروه شاهد 43.3 درصد افراد مرد بودند (P<0.01). متوسط سن گروه مورد 71.0 سال و گروه شاهد 71.4 سال بود. متوسط BMI در گروه مورد 26.77 و در گروه شاهد 25.32 كيلوگرم بر متر مربع بود (P>0.05). در گروه مورد، 5 درصد لاغر (BMI<20kg.m²) ، 35 درصد داراي وزن متناسب (20?BMI?25kg.m²) و 60 درصد داراي اضافه وزن بودند، اين فراواني ها در گروه شاهد، به ترتيب 15 درصد، 38.3 درصد و 46.7 درصد بودند (P>0.05). اضافه وزن، قبل (0.81-3.57 :OR=0.71) و بعد از حذف سيگار (0.73-2.6: CI_%95و OR=1.65) تاثيري بر بروز ARMD اگزوداتيو نداشت ولي نقش سيگار در بروز ARMD اگزوداتيو (2.33-49.74: CI_%95 و OR=10.54) معني داري بود.
نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد كه ارتباط آماري معني داري بين BMI و ARMD اگزوداتيو وجود ندارد.

 نسخه قابل چاپ