بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين جنبه هاي باليني و نتايج درماني لنز كتومي در بيماران مبتلا به جابه جايي مادرزادي عدسي در بيمارستان شهيد لبافي نژاد طي سال هاي 1375-1382.
روش پژوهش: مطالعه به صورت مجموعه موارد مداخله اي با استفاده از داده هاي موجود در پرونده بيماراني كه طي مدت فوق تحت عمل جراحي قرار گرفته و حداقل 6 ماه پي گيري شده بودند؛ صورت گرفت. اطلاعات مورد بررسي شامل نوع بيماري زمينه اي، بهترين ديد اصلاح شده (BCVA) قبل و بعد از عمل، فشار داخل چشمي (IOP) قبل و بعد از عمل، رفركشن بعد از عمل و عوارض جراحي بودند.
يافته ها: در مدت مزبور، 87 چشم از 49 بيمار با ميانگين سني 13.8 سال (3-38 سال) شامل 27 فرد مذكر و 22 فرد مونث به اين علت لنزكتومي شدند. ميانگين دوره پي گيري بيماران 20±18 ماه بود. بيماري هاي زمينه اي شامل سندرم مارفان (79.5 درصد)، اكتوپي ساده عدسي (8.2 درصد)، سندرم ويل- مارچزاني (8.2 درصد) و هموسيستينوري (4.1 درصد) بودند. شايع ترين علت جراحي، عيب انكساري غير قابل اصلاح (92.1 درصد) بود. ميانگين BCVA قبل از عمل 1.13±0.32 لوگمار بود كه بعد از عمل به 0.26±0.35 لوگمار بهبود يافت (P=0.00). BCVA بعد از عمل در 82.8 درصد بيماران بهتر از 20.40 بود. در 85.1 درصد چشم ها لنز داخل چشمي اتاق قدامي (ACIOL) از نوع متكي به زاويه (angle-supprted) كار گذاشته شده بود كه در طول مدت پي گيري، فقط در يك مورد نياز به تعويض لنز ديده شد. به منظور پيش گيري از جدا شدگي شبكيه، در 63 چشم (72.4 درصد) از باند استفاده شده بود. تنها در 4 چشم، جداشدگي شبكيه اتفاق افتاد كه با موفقيت درمان شد.
نتيجه گيري: عمل جراحي لنزكتومي همراه با كار گذاشتن ACIOL از نوع متكي به زاويه در بيماران مبتلا به دررفتگي مادرزادي عدسي، بدون عوارض قابل توجه باعث بهبود قابل ملاحظه بينايي مي گردد.

 نسخه قابل چاپ