بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين علل، نتايج بينايي و آناتوميك و عوارض ويتركتومي در خون ريزي غيرترومايي و غير ديابتي زجاجيه (NDVH) در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان شهيد دكتر لبافي نژاد طي سال هاي 1372-82.
روش پژوهش: پرونده همه بيماراني كه طي مدت مزبور به علت NDVH غير ترومايي، ويتركتومي شده و حداقل 6 ماه پي گيري شده بودند؛ از نظر ويژگي هاي فردي و نتايج معاينات قبل و بعد از جراحي مورد بررسي قرار گرفتند.
يافته ها: مطالعه بر روي 50 چشم (54.2 درصد چشم راست) از 49 بيمار (51 درصد مرد) با ميانگين سني 62.7±10.3 سال (35-87 سال) انجام شد. متوسط حدت بينايي قبل از عمل، 2.36±0.52 لوگمار بود. بر اساس مشاهدات حين عمل، شايع ترين علل NDVH غير ترومايي عبارت بودند از انسداد شاخه اي سياهرگ شبكيه (56 درصد)، انسداد سياهرگ مركزي شبكيه (16 درصد)، نورگ زايي مشميه (12 درصد) و جدا شدگي خلفي زجاجيه همراه با پارگي شبكيه، بيماري ايلز (Eales)، ويتريورتينوپاتي مادرزادي خانوادگي و سندرم ترسون (هر كدام 4 درصد). در معاينه 6 ماه بعد از عمل، متوسط حدت بينايي 1.38±0.72 لوگمار بود كه نسبت به ديد قبل از عمل، افزايش معني داري داشت (P<0.0001). شايع ترين علل كاهش بينايي قابل تشخيص در معاينه 6 ماه بعد از عمل، عبارت بودند از تغييرات پيگمانته ماكولا (26 درصد)، آتروفي عصب بينايي (16 درصد)، كدورت شديد عدسي (12 درصد) و غشاي روي شبكيه اي (8 درصد).
نتيجه گيري: به رغم افزايش معني دار آماري در حدت بينايي بعد از ويتركتومي، در اغلب موارد خون ريزي غيرترومايي و غير ديابتي زجاجيه، به علت پاتولوژي ماكولا ناشي از عامل زمينه اي خون ريزي، بهبود باليني قابل توجهي در حدث بينايي مركزي رخ نخواهد داد.

 نسخه قابل چاپ