بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين و مقايسه اثرات مفيد و عوارض مصرف موضعي ميتومايسين- سي 0.01 درصد و قطره دگزامتازون فسفات 0.1 درصد در بيماران مبتلا به كراتوكونژنكتيويت بهاره (VKC) مقاوم به درمان مي باشد.
روش پژوهش: مطالعه به صورت كارآزمايي باليني تصادفي شده دوسوكور بر روي 54 بيمار مبتلا به VKC مقاوم به درمان انجام شد كه به طور تصادفي به دو گروه ميتومايسين- سي (27 نفر) و گروه دگزامتازون فسفات (27 نفر) تقسيم شدند.
قطره ميتومايسين 0.01 درصد و قطره دگزامتازون فسفات 0.1 درصد، 4 بار در روز به مدت 20 روز تجويز شدند. شكايات بيماران شامل احساس جسم خارجي، اشك ريزش، نور گريزي (فوتوفوبي)، خارش، ترشحات مخاطي و نشانه ها شامل پرخوني ملتحمه، پاپي هاي بزرگ ملتحمه اي، ادم ليمبوسي و نقاط ترانتاس (Trantas dots)، در ابتدا و انتهاي دوره درماني ثبت و مقايسه شدند.
يافته ها: در انتهاي دوره درماني، شكايات و نشانه هاي بيماري به طور واضحي در گروه ميتومايسين كم تر بود؛ به طوري كه دو بيمار (7.4 درصد) در گروه ميتومايسين و 26 بيمار (96.3 درصد) در گروه دگزامتازون، در پايان دوره درمان، نياز به درمان دارويي ديگري داشتند (P=0.000).
نتيجه گيري: استفاده كوتاه مدت از ميتومايسين- سي موضعي مي تواند در موارد VKC مقاوم به درمان موثر باشد.

 نسخه قابل چاپ