بانک مقالات بینایی

هدف: ارزيابي سريع وضعيت تراخم در مناطق روستايي استان هاي بوشهر، كرمان، هرمزگان و سيستان بلوچستان در سال 1383.
روش پژوهش: تحقيق به روش توصيفي در روستاي چهار استان جنوبي كشور كه بر اساس شواهد موجود، آلوده تشخيص داده شده بودند؛ انجام گرديد. تعداد 5328 نفر شامل 4782 كودك 1-9 ساله و 546 فرد بزرگسال از 90 روستا، به روش نمونه گيري چند مرحله اي انتخاب شدند و تحت بررسي هاي غربالگري تراخم قرار گرفتند. طبق دستورالعمل سازمان جهاني بهداشت (WHO) ، كودكان 1-9 سال از نظر وجود و شدت تراخم فعال و افراد بزرگ سال از نظر تراخم سيكاتريسي مورد معاينه قرار گرفتند. شيوع اين انواع تراخم مشخص گرديد و با حد تعيين شده توسط WHO براي انجام مداخله مقايسه شد.
يافته ها: از مجموع جمعيت مورد بررسي، فقط در استان سيستان بلوچستان، 7 مورد تراخم فعال نوع فوليكولي در كودكان مشاهده گرديد كه برابر شيوع 0.5 درصد در استان مزبور مي باشد. در ساير مناطق مورد بررسي، هيچ موردي از تراخم فعال نوع فوليكولي يا نوع شديد ديده نشد؛ بنابراين شيوع تراخم فوليكولي در مجموع مناطق مورد بررسي، 0.15 درصد بوده است. شيوع تريكيازيس در استان بوشهر 0.17 درصد (15 مورد) و در استان كرمان 0.03 درصد (2 مورد) بود ولي در ساير استان ها، موردي از تريكيازيس يافت نشد؛ بنابراين شيوع كلي تريكيازيس در جمعيت مورد بررسي 0.03 درصد بوده است.
نتيجه گيري: شيوع تراخم فوليكولي و تريكيازيس در چهار استان جنوبي ايران با احتمال آلودگي بالا، مطلوب تر از حد نيازمند مداخله بر اساس دستورالعمل WHO مي باشد و در واقع وضعيت تراخم در مناطق مستعد كشور، به صورت تك گير است و ضرورتي براي مداخله بهداشتي و درماني به طور همگاني وجود ندارد.