بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين فراواني و انواع اختلالات چشمي در بيماران داراي کليه پيوندي به دنبال نا رسايي مزمن کليه که طي سال 1383 به بيمارستان فيض اصفهان مراجعه نمودند.
روش پژوهش: اين مطالعه مقطعي بر روي 150 بيمار داراي کليه پيوندي حد ا قل به مدت 3 ماه و داراي کراتينين سرمي کم تر از 3 mg/dl انجام شد. بيماران تحت معاينه کامل چشمي شامل تعيين حدت بينايي، معاينه با اسليت لمپ و فوند وسکوپي پس از اتساع مردمک قرار گرفتند. عوامل مورد بررسي ديگر شامل عمر پيوند، مدت دياليز قبل از پيوند، برنامه دارويي سر کوبگر ايمني، بيماري زمينه اي عامل نا رسايي مزمن کليه و عوارض ايجاد شده پس از پيوند بودند.
يافته ها: بيماران شامل 91 مرد و 59 زن بودند و به طور ميانگين 39 سال (72-20 سال) سن داشتند. در 16 نفر (10.7 درصد) هيچ يافته چشمي غير طبيعي وجود نداشت و در 134 بيمار (89.3 درصد) حداقل يک اختلال چشمي وجود داشت که شامل حدت بينايي 20.25 يا کم تر (48.6 درصد)، استحاله ملتحمه اي در ناحيه شکاف پلکي دو چشم (36.6 درصد)، آب مرواريد زير کپسولي خلفي (24 درصد)، پينگو کولا (17.3 درصد)، اپي تليو پاتي پيگمانته شبکيه (14 درصد)، تغييرات تقاطع سرخرگي- سياهرگي (8.6 درصد)، رتينو پاتي ديابتي پروليفراتيو (6 درصد)، کوريورتينوپاتي سروزي مرکزي، رتينوپاتي هايپر تنسيو و درگيري سياهرگ هاي شبکيه (هر کدام 3.3 درصد) و رتينوپاتي ديابتي غير پروليفراتيو، (آتروفي عصب بينايي و ادم بارز ماکولا در اثر ديابت (هر يک 2.7 درصد) بودند. يافته هاي چشمي ذکر شده، با بيماري زمينه اي عامل نارسايي کليه و مصرف سيکلوسپورين يا پردنيزولون ارتباط معني داري نداشتند ولي با افزايش عمر پيوند، مدت دياليز قبل از پيوند و مصرف آزاتيوپرين يا ميکوفنولات موفتيل، افزايش معني داري داشتند.
نتيجه گيري: يافته هاي چشمي در بيماران داراي پيوند کليه شايعند که مي توانند در اثر بيماري زمينه اي و يا از عوارض جانبي پيوند کليه باشد. لذا معاينه منظم چشم پزشکي در اين بيماران توصيه مي گردد.

 نسخه قابل چاپ