بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين اثرات تجويز پردنيزولون خوراکي و ترانکساميک اسيد خوراکي در مقايسه با هم و در مقايسه با دارونما به منظور پيش گيري از خون ريزي مجدد در هايفماي ناشي از ضربه.
روش پژوهش: مطالعه با طراحي کار آزمايي باليني تصادفي شده دوسو کور شاهد دار با کنترل دارونما انجام شد. تعداد 182 بيمار واجد شرايط که به دنبال ضربه غير نافذ، دچار هايفما شده بودند؛ به طور تصادفي به سه گروه پردنيزولون (60 نفر)، ترانکساميک اسيد (60 نفر) و دارونما (62 نفر) تقسيم شدند. ترانکساميک اسيد خوراکي به ميزان mg/kg 75 منقسم در سه نوبت، پردنيزولون خوراکي به ميزان mg/kg 0.8 منقسم در دو نوبت و قرص دارونما روزي 3 بار در گروههاي مرتبط تجويز شدند. وقوع خونريزي مجدد طي دوره بستري، بررسي و مقايسه گرديد.
يافته ها: ميزان وقوع خونريزي مجدد در گروه دارو نما 26.7 درصد، در گروه پردنيزولون 15 درصد و در گروه ترانکساميک اسيد 13.3 درصد بود که در گروه پردنيزولون و ترانکساميک اسيد به طور معني داري کمتر از گروه دارونما بود. (p=0.003) ولي تفاوت بين دو گروه پردنيزولون و ترانکساميک معني دار نبود.
نتيجه گيري: ترانکساميک اسيد خوراکي و پردنيزولون خوراکي در پيش گيري از خون ريزي مجدد در هايفماي ناشي از ضربه، تفاوت معني داري ندارند ولي هر دو نسبت به عدم درمان، ارجحيت محسوسي دارند و توصيه مي شود که از يکي از اين دو دارو استفاده شود.

 نسخه قابل چاپ