بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين تاثير عوامل مختلف بر رخداد جدا شدگي مجدد شبکيه با استفاده از مدل بقاي رگرسيوني ويبل جاودان
(Eternal Weibull Regression Analysis) بعد از جراحي ترميم جدا شدگي شبکيه در بيماران داراي سابقه جراحي آب مرواريد.
روش پژوهش: در يک مطالعه که به صورت کار آزمايي باليني چند مرکزي بر روي بيماران داراي  سابقه جراحي آب مرواريد و دچار جدا شدگي شبکيه (RD) انجام شد؛ بيماران به طور تصادفي به يکي از دو روش ويترکتومي اوليه و با کل صلبيه و طبق برنامه تعيين شده، تحت عمل جراحي قرار گرفتند. بيماران در فواصل يک هفته و 1، 2، 4 و 6 ماه پس از عمل پي گيري شدند و از نظر RD مجدد مورد بررسي قرار گرفتند. از آن جا که انتظار مي رود تعدادي از موارد، در فاصله اي نه چندان دور، دچار RD مجدد شوند و عده اي هرگز دچار اين عارضه نگردند، از مدل پارامتري ويبل اصلاح شده استفاده شد. مدل فوق در حالت ساده (در غياب متغير هاي مستقل) و در حالت رگرسيوني (در حضور متغيرهاي مستقل) با توجه به اين نسبت، اصلاح شد و با مدل اصلاح نشده مورد مقايسه قرار گرفت. متغيرهاي مورد بررسي شامل سن، جنس، نوع جراحي RD، وسعت RD، گير افتادن زجاجيه داخل زخم آب مرواريد و استحاله نزديک بيني بودند.
يافته ها: بر آورد ميانگين زمان بقاي چسبندگي شبکيه براي مدل اصلاح نشده تقريبا 2920 روز محاسبه شد که نشان دهنده ماهيت جاودان داده هاي فوق است. با ناديده گرفتن فرض وجود نسبت هميشه جاودان، متوسط زمان رخداد RD مجدد در کساني که انتظار اين رخداد در آنها مي رفت؛ حدود 2900 روز بود ولي با در نظر گرفتن نسبت هميشه جاودان، بر آورد ميانگين زمان رخداد، 43.06 روز محاسبه شد. در غياب متغيرهاي مستقل، برآورد نسبت هميشه جاودان 0.73 به دست آمد. ضرايب مدل نهايي نشان دادند که احتمال RD مجدد در مردان نسبت به زنان، 76 درصد بيش تر است. در عين حال، اين خطر در افراد دچار استحاله نزديک بيني، 4 برابر بالاتر بود. در مدل اصلاح نشده نيز خطر RD مجدد در مردان 2.6 برابر بيش تر از زنان بود که در مقايسه با مدل اصلاح شده، خطر بالاتري است. در عين حال، خطر RD مجدد در افراد داراي استحاله نزديک بيني، 2.7 برابر بيش تر بود که اين خطر در مقايسه با مدل اصلاح شده کم تر است. همچنين متغير گير افتادگي زجاجيه در زخم جراحي، در مدل اصلاح نشده داراي نقش موثري است؛ در حالي که در مدل اصلاح شده، مي تواند از مدل کنار گذاشته شود. در نهايت، براي نتيجه گيري نهايي و اين که استفاده از کدام مدل، برازش بهتري به دست مي دهد؛ دو مدل نهايي در حالت اصلاح شده و اصلاح نشده، توسط نسبت درست نمايي (likelihood ratio) مقايسه شدند که نتيجه اين مقايسه حاکي از برازش بسيار بهتر مدل اصلاح شده بود. (p<0.001).
نتيجه گيري: در شرايطي که انتظار مي رود در طول زمان کافي،  مواردي دچار پيامد مورد نظر بشوند و مواردي هرگز دچار آن پيامد نگردند؛ استفاده از مدل اصلاح شده تحليل بقاي رگرسيوني ويبل جاودان ارجح است.

 نسخه قابل چاپ