بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين تاثير درمان به روش بستن چشم بر حدت بينايي بيماران بزرگسال مبتلا به تنبلي چشم آمتروپيک.
روش پژوهش: در يک کارآزمايي باليني تصادفي شده، 66 بيمار 9-35 ساله مبتلا به تنبلي چشم آمتروپيک مراجعه کننده به درمانگاه صدري شاهرود، انتخاب و به طور تصادفي (يک در ميان) به گروه آزمون و شاهد تقسيم شدند. حدت بينايي هر دو چشم در افراد هر دو گروه بر اساس لوگمار (LogMAR) تعيين شد. در گروه آزمون، با توجه به حدت بينايي چشم مبتلا به تنبلي چشم، 3 تا 6 ساعت استفاده از پد چشمي در ساعات بيداري بر روي چشم سالم توصيه گرديد. در گروه شاهد هيچ گونه مداخله اي صورت نگرفت. حدت بينايي هر دو چشم در هر دو گروه در مقاطع 3 و 6 ماه بعد از درمان نيز تعيين شد.
يافته ها: ميانگين سني افراد مورد مطالعه 16±4.6 سال در گروه آزمون و 17.2±7.1 سال در گروه شاهد بود (p=0.42). ميانگين حدت بينايي در گروه آزمون در زمان شروع درمان 0.39±0.17 لوگمار بود که 3 ماه بعد به 0.19±0.09 لوگمار و در 6 ماه بعد از درمان به 0.07±0.03 لوگمار رسيد (P<0.0001). ميانگين حدت بينايي در گروه شاهد، در شروع مطالعه و در ماه هاي سوم و ششم مطالعه، به ترتيب 0.29±0.14, 0.3±0.11 و 0.26±0.1 لوگمار بود که تفاوت معني داري نداشتند. به علاوه، تفاوت ميانگين حدت بينايي بين گروه آزمون و شاهد در زمان شروع مطالعه معني دار نبود ولي در ماه هاي سوم و ششم به طور معني داري در گروه آزمون بالاتر بود. تفاوت معني داري بين ميانگين هاي حدت بينايي چشم بر اساس زمان هاي مختلف توصيه شده براي بستن چشم سالم (3-4, 2 و 5-6 ساعت) وجود نداشت.
نتيجه گيري: درمان تنبلي چشم به روش بستن چشم سالم، در افراد بزرگسال نيز موجب افزايش حدت بينايي مي گردد و سن افراد مانعي براي اين بهبود بينايي نمي باشد. لذا کاربرد روش بستن چشم جهت برنامه ريزي درمان و بازتواني بزرگسالان مبتلا به تنبلي چشم پيشنهاد مي گردد.

 نسخه قابل چاپ