بانک مقالات بینایی

هدف: مقايسه اثر استفاده از ادرنالين در جراحي آب مرواريد با کارگذاري لنز به دو روش بولوس يا اينفيوژن حين عمل، بر روي تراکم و ويژگي هاي موفولوژيک ياخته هاي اندوتليوم ناحيه مرکزي قرنيه با استفاده از ConfoScan-III.
روش پژوهش: تعداد 71 چشم مبتلا به آب مرواريد از 71 فرد 40-70 ساله به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم شدند. در يک گروه، ادرنالين به صورت بولوس با غلظت 1.10,000 در ابتداي عمل در داخل قدامي تزريق شد و در گروه ديگر، ادرنالين با غلظت 1.1,000,000 به صورت اينفيوژن در طول عمل استفاده شد. وضعيت ديد، اندازه مردمک با مدرياتيک، کدورت عدسي بر اساس LOCS-III و وضعيت اندوتليوم قبل از عمل و هم چنين وضعيت مردمک حين عمل و زمان موثر فيکو (EPT) ثبت مي شد. براي همه بيماران از يک نوع لنز تاشوي اکريليک هيدروفيليک استفاده شد. يک ماه بعد، همه موارد تحت معاينه کامل و بررسي وضعيت ياخته هاي اندوتليوم قرنيه قرار گرفتند.
يافته ها: دو گروه از نظر سن، جنس، وضعيت مردمک، EPT و کدورت عدسي مشابه بودند. تعداد ياخته هاي اندوتليوم قبل از عمل در گروه بولوس 2737±321 و در گروه اينفيوژن 2742±426 بود (P=0.1). ميزان پلومورفيسم و پلي مگاتيسم ياخته هاي اندوتليوم قبل از عمل، در گروه بولوس به ترتيب 62.78±5.47 و 29.30±5.08 درصد و در گروه اينفيوژن به ترتيب 62.23±4.35 و 31.61±5.78 درصد بود که تفاوت دو گروه از نظر اين دو مولفه، معني دار نبود. قطر مردمک در زمان کارگذاري لنز، در گروه اينفيوژن در 48 درصد موارد و در گروه بولوس در 33 درصد موارد بيش از 6mm بود (P=0.5). بعد از عمل، تراکم ياخته هاي اندوتليوم در گروه بولوس 8.87 درصد و در گروه اينفيوژن 7.21 درصد کاهش يافت (P=0.13). ميزان افزايش پلي مگاتيسم در روش بولوس 1.72±2.95 درصد و در روش اينفيوژن 2.03±3.56 درصد بود (P=0.13). ميزان پلومورفيسم در گروه بولوس 0.25 درصد و در گروه اينفيوژن 0.24 درصد افزايش يافت (P=0.8).
نتيجه گيري: دو روش مصرف ادرنالين (بولوس و اينفيوژن) از نظر اثر بر روي مردمک و تاثير بر روي تراکم و مورفولوژي ياخته هاي اندوتليوم قرنيه تفاوتي ندارند.

 نسخه قابل چاپ