بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين نتايج اثر تزريق داخل زجاجيه اي تريامسينولون استونايد بر روي ادم ماکولاي ديابتي منتشر مقاوم به ليزر.
روش پژوهش: در يک مجموعه موارد مداخله اي، 54 چشم از 38 بيمار مبتلا به ادم ماکولاي ديابتي مقاوم به درمان با ليزر که حداقل 4 ماه از آخرين جلسه ليزر آن گذشته بود؛ وارد مطالعه شدند. تشخيص ادم ماکولا بر اساس معاينه باليني و (optical coherence tomography) OCT گذاشته شد. در همه موارد، ضخامت مرکزي ماکولا در OCT بيش از 250 ميکرون بود. تزريق داخل زجاجيه اي 4 ميلي گرم تريامسينولون استونايد انجام شد و بيماران از نظر ضخامت ماکولا، ديد اصلاح شده (BCVA)، فشار چشم (IOP) و عوارض احتمالي در يک دوره 6 ماهه بررسي شدند.
يافته ها: از 54 چشم مورد مطالعه، در ماه سوم و ششم به ترتيب 47 و 39 چشم معاينه شدند. در OCT اوليه، متوسط ضخامت مرکزي ماکولا 443±138µm بود که در ماه سوم و ششم به ترتيب به ميزان 39 درصد و 23.5 درصد کاهش يافت. متوسط BCVA در معاينه اوليه 0.77±0.5 لوگمار بود که در ماه اول، سوم و ششم، به ترتيب 75, 61.4 و 51.4 درصد بهبود يافت. طي مدت پيگيري در 36.3 درصد موارد، IOP بالاتر از 21 ميلي ليتر جيوه مشاهده شد که تحت درمان دارويي قرار گرفتند. همه موارد IOP بالا به درمان دارويي پاسخ دادند و پس از 12 ماه، بدون دارو، تحت کنترل بودند. پيشرفت کدورت کپسول خلفي در ماه ششم در 12.8 درصد موارد روي دارد. عوارضي مثل عفونت، خونريزي و جداشدگي شبکيه مشاهده نشدند.
نتيجه گيري: به نظر مي رسد که تزريق داخل زجاجيه اي تريامسينولون، روش مناسبي براي درمان ادم ماکولاي ديابتي مقاوم به ليزر باشد ولي اثر آن موقت است و نياز به بررسي بيشتر دارد.

 نسخه قابل چاپ