بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين عوامل خطرساز و نتايج درمان در مواردي از پيوند نفوذي قرنيه (PK) که به دنبال تروماي غيرنافذ دچار جداشدگي محل جوشگاه پيوند و نيز خارج شدن لنز داخل چشمي (IOL) شده بودند.
روش پژوهش: مطالعه موارد بيماري به روش گذشته نگر بر روي 7 چشم از 7 بيمار انجام شد. همه چشم ها بلافاصله پس از مراجعه به دنبال تروما، تحت مراقبت هاي اوليه قرار گرفتند و سپس ترميم ثانويه تحت بي هوشي عمومي در اتاق عمل انجام پذيرفت. پس از ارزيابي محل زخم، ويترکتومي قدامي انجام شد و ترميم ثانويه زخم نيز به وسيله بخيه با نايلون 0-10 انجام شد.
يافته ها: بيماران شامل 6 مرد و يک زن با ميانگين سني 20.6±6.2 سال (10 تا 30 سال) بودند. ميانگين فاصله بين پيوند قرنيه و تروما 15.6±10.1 ماه (2.5-26.5 ماه) بود. ميانگين بهترين ديد اصلاح شده بيماران قبل از تروما 0.6±0.38 لوگمار (معادل 20.80) و بعد از درمان نهايي 0.9±0.96 لوگمار (معادل 20.160) بود. ديد نهايي يک بيمار به حد درک نور کاهش يافت. در هيچ مورد به پيوند مجدد نياز نشد. بيش ترين موارد جداشدگي جوشگاه زخم در قسمت فوقاني پيوند (4 مورد) قرار داشت. بيش ترين عامل تروما، ضربه سيلي بود. هيچ موردي از اندوفتالميت مشاهده نشد.
نتيجه گيري: بيماراني که تحت عمل پيوند نفوذي قرنيه قرار مي گيرند؛ در هر زماني به ويژه در سال اول، مستعد جداشدگي جوشگاه پيوند به دنبال تروما هستند. اين مساله در مردان جوان که فعاليت اجتماعي بيش تري دارند و در معرض تروما هستند؛ شيوع بالاتري دارد و مي تواند منجر به نابينايي گردد. توجيه کامل بيماران نسبت به اين مساله و استفاده از محافظ چشم و در صورت امکان، انجام پيوند لاملار قرنيه به جاي PK در مواردي که انديکاسيون دارد؛ مي تواند عوارض ناشي از تروما را در اين بيماران کاهش دهد.

 نسخه قابل چاپ