بانک مقالات بینایی

هدف: گزارش نتايج پيوند اتولوگ ليمبوس به محل نقص ناشي از برداشتن ناخنک اوليه و عود کننده.
روش پژوهش: در مطالعه اين مجموعه موارد، 203 چشم از 203 بيمار تحت بي حسي پري بولبار به وسيله ليدوکايين 2 درصد، تحت جراحي برداشتن ناخنک قرار گرفتند. سپس از ليمبوس فوقاني همان چشم يا چشم مقابل، به اندازه مورد نياز بافت ليمبوس با ضخامت 30 درصد ليمبوس نرمال و به پهناي 1 ميلي متر در قدام ليمبوس تا 2 ميلي متر در خلف ليمبوس، به وسيله چاقوي هلالي تهيه شد و به محل ناخنک برداشته شده منتقل گرديد و توسط دو بخيه با نايلون 0-10 دوخته شد. همه جراحي ها توسط يک نفر (م.ق) و به روش مشابه انجام شدند. قطره کلرامفنيکل تا 2 هفته و قطره بتامتازون تا 4 هفته بعد از عمل داده شد. بيماران حداقل يک سال پي گيري شدند و از نظر شفافيت قرنيه و عود ناخنک مورد معاينه قرار گرفتند.
يافته ها: بيماران شامل 128 مرد (63 درصد) و 75 زن (37 درصد) با ميانگين سني 45.6 سال (65-19 سال) بودند. ناخنک در 61.6 درصد موارد اوليه و در 38.4 درصد موارد ثانويه بود. اندازه ناخنک به طور متوسط 2.7 ميلي متر (1.6-3.6 ميلي متر) بود. به جز تشکيل بافت فيبروز که در برخي موارد در محل دهنده رخ داده ولي پيش رفت نکرده بود؛ عارضه قابل توجهي در بيماران ديده نشد. عود در 9 چشم (4.5 درصد) ديده شد. سابقه جراحي ناخنک، جنس، سن و آب مرواريد بعد از عمل، نقشي در عود نداشتند. اندازه اوليه ناخنک بيش تر از 3.2 ميلي متر با نسبت شانس 28، بروز عود را افزايش مي داد.
نتيجه گيري: برداشتن جراحي ناخنک و پيوند بافت ليمبوس، يک روش جراحي بي خطر و موثر در درمان ناخنک اوليه و ثانويه است.

 نسخه قابل چاپ