بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين اثر بستن چشم سالم بر حدت بينايي، حساسيت کنتراست و ديد عمق در کودکان دبستاني مبتلا به تنبلي چشم.
روش پژوهش: کودکان مبتلا به تنبلي چشم از مدارس ابتدايي ناحيه 2 شهر مشهد، به وسيله برنامه غربالگري تنبلي چشم شناسايي شدند و جهت درمان، به درمانگاه بينايي سنجي دانشگاه علوم پزشکي مشهد دعوت شدند. پس از آگاهي والدين از روند درمان و اخذ رضايت نامه، معاينات چشم پزشکي شامل حدت بينايي، بررسي سگمان قدامي و خلفي چشم با استفاده از اسليت لمپ و افتالوسکوپ، اندازه گيري عيب انکساري و رفرکشن سابجکتيو انجام شدند. سپس بهترين ديد اصلاح شده (BCVA) با استفاده از تابلوي اسنلن E، حساسيت کنتراست با چارت کمبريج و ديد عمق با استفاده از آزمون تيتموس اندازه گيري شد. درمان، عبارت از بستن چشم سالم بود. همه سنجش هاي فوق، 2 هفته، يک ماه و 2 ماه بعد از اولين معاينه، دوباره تکرار شدند.
يافته ها: از ميان 1947 کودک بررسي شده، 289 نفر (14.8 درصد) دچار تنبلي چشم بودند که از اين ميان، 62 نفر به عنوان نمونه نهايي مطالعه شدند. قبل از درمان، 25.8 درصد کودکان BCVA کم تر از 3.10 در چشم مبتلا داشتند که پس از گذشت 2 ماه از درمان، حداقل ديد افراد تحت مطالعه به 3.10 رسيد. ميانگين BCVA چشم هاي مبتلا قبل از مداخله 0.26±0.53 (لوگمار) بود که 2 ماه پس از درمان به 0.23±0.24 لوگمار رسيد (P<0.001). ميانگين حساسيت کنتراست چشم هاي مبتلا قبل از درمان 68.3 بود که 2 هفته، يک ماه و 2 ماه پس از درمان، به ترتيب به 152.5، 138.2 و 198 رسيد (P<0.001).
نتيجه گيري: حساسيت کنتراست دستگاه بينايي نسبت به تغييرات عملکرد بينايي، حساس تر از حدت بينايي است و با بستن چشم سالم در درمان تنبلي چشم، تغييرات حساسيت کنتراست محسوس تر از حدت بينايي است. بنابراين براي ارزيابي تغييرات عملکرد بينايي که با اندازه گيري حدت بينايي قابل تشخيص نيستند؛ آزمايش حساسيت کنتراست اين تغييرات را نشان خواهد.

 نسخه قابل چاپ