بانک مقالات بینایی

هدف:‌ ارزيابي اثر تزريق تريامسينولون داخل ويتره بر حدت بينايي بيماران مبتلا به انسداد ايسكميك وريد مركزي شبكيه (CRVO).
روش پژوهش: اين مطالعه با روش كارآزمايي باليني تصادفي بر روي بيماران مبتلا به CRVO ايسكميك مراجعه كننده به درمانگاه شبكيه بيمارستان فيض در سال 1386-87 انجام گرفت. بيماراني كه كم تر از يك ماه از حمله اوليه بيماري آنان مي گذشت و فاقد فشار بالاي چشم، رتينوپاتي ديابتي، رتينوپاتي ناشي از فشارخون، سابقه ليزر درماني يا اعمال جراحي چشم و بيماري هاي عروقي بودند وارد مطالعه شدند. بيماران بطور تصادفي به دو گروه مداخله با تزريق 1cc از محلول تريامسينولون داخل ويتره (IVT) و گروه شاهد (بدون تزريق) تقسيم شدند. معاينات چشم در تمام بيماران در ماه اول، دوم، سوم و ششم صورت گرفت. جهت بررسي آماري از نرم افزار SPSS13 و نيز آزمون آماري t-test استفاده شد.
يافته ها: تعداد 52 بيمار شامل 22 مرد و 30 زن در دو گروه مداخله 25) نفر) و شاهد 27) نفر) مورد مطالعه قرار گرفتند. ميانگين سني بيماران، 60.5±9.7 سال (محدوده 30 تا 80 سال) بود. طول مدت علامت دار بودن بيماران در گروه شاهد 21±5.5 و در گروه مداخله 19±6 روز بود (P=0.66). در تمام بيماران علايم بيماري CRVO نوع ايسكميك از جمله نقص نسبي آوران مردمك (RAPD) وجود داشت. ميانگين درد بيماران در گروه مداخله 1.75±0.20 و در گروه شاهد 1.91±0.08 لوگمار بود (P=0.1). اختلاف دو گروه از نظر بهبود ايجاد شده در حدت بينايي، تنها در پايان ماه اول معني دار بود (P=0.019) و در ساير معاينات تفاوت معني داري ديده نشد. در ميزان فشار داخل چشم قبل و پس از تزريق در معاينات مختلف، تفاوت معني داري مشاهده نشد.
نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد كه استفاده از تريامسينولون داخل ويتره باعث تغيير قابل ملاحظه اي در نتيجه بينايي بيماران مبتلا به انسداد وريد مركزي شبكيه نمي گردد.

 نسخه قابل چاپ