مضرات نوشابه ها را جدی بگیریم

یک جرعه ۷ اتفاق
۱۰ دقیقه بعد: 10 قاشق چایخورى شکر وارد بدنتان مى شود. مى دانید چرا با وجود خوردن این حجم شکر دچار استفراغ نمى شوید چون اسید فسفریک، طعم آن را کمى مى گیرد و شیرینى اش خنثى مى شود.
۲۰ دقیقه بعد: قند خونتان بالا مى رود و منجر به ترشح ناگهانى و یکجاى انسولین مى شود. کبدتان شروع مى کند به تبدیل قند به چربى تا قند خون، بیشتر از این بالا نرود.
۴۰ دقیقه بعد: حالا دیگر جذب کافئین کامل شده؛ مردمک چشم هایتان گشاد مى شود، فشار خونتان بالا مى رود و در پاسخ به این حالت، کبدتان قند را به داخل جریان خون رها مى کند. گیرنده هاى آدنوزین مغز حالا بلوک مى شوند تا از احساس خواب آلودگى جلوگیرى کنند.
۴۵ دقیقه بعد: ترشح دوپامین افزایش پیدا مى کند و مراکز خاصى در مغز، که حالت سرخوشى ایجاد مى کنند، تحریک مى شوند. این همان مکانیسمى است که در مصرف هروئین منجر به ایجاد سرخوشى مى شود.
بعد از ۶۰ دقیقه: اسید فسفریک موجود در نوشابه، داخل روده کوچک، به کلسیم، منیزیم و روى مى چسبد. متابولیسم بدن افزایش پیدا مى کند. میزان بالاى قند خون و شیرین کننده هاى مصنوعى، دفع هرچه بیشتر کلسیم را از طریق ادرار باعث مى شوند.
مدتى بعد: کافئین در نقش یک داروى مدر وارد عمل مى شود. حالا دیگر کلسیم و منیزیم و رویى که قرار بود جذب بدن شود، بیش از پیش از طریق ادرار دفع مى شود و به همراه آن مقادیر زیادى آب، سدیم و دیگر الکترولیت ها نیز از دست مى رود.
مدتى بعدتر: کم کم آن غوغایى که در بدنتان ایجاد شده بود فروکش مى کند و نوبت به افت قند مى رسد. در این مرحله یا خیلى حساس و تحریک پذیر مى شوید یا خیلى کرخت و بى حال. حالا دیگر تمام آن آبى را که از طریق نوشابه وارد بدن خود کرده بودید، دفع کرده اید؛ آبى که مى شد به جاى اسید و کافئین و شکر، حاوى مواد مفیدى براى بدنتان باشد. تا چند ساعت بعد اثر کافئین هم از بین مى رود و شما هوس یک نوشابه دیگر مى کنید.