درویش عبدالمجید طالقانی

درويش در اصفهان به مشق خط پرداخت و خط شكسته را تمرين كرد تا به جايي رسيد كه خط شكسته او در زيبايي و ملاحت و استواري به اوج رسيد و بدون رقيب شد.او در شعر هم تبحر بسيار داشت و از اعضاي انجمن ادبي مشتاق به شمار مي رفت و از سبك بازگشت پيروي مي كرد. ديوان شعر او به چاپ رسيده است.

درويش، دهها شاگرد هنرمند تربيت كرد كه هركدام از آنها در خط شكسته استاد بودند كه مهمترين آنها ميرزا ابوالقاسم خواجوئي معروف به " ميرزا كوچك" بود.

درويش عبدالمجيد مورد توجه ادباء ، شعرا، علماء و بزرگان بود و بزرگاني چون ميرزا عبدالوهاب كلانتر و محمد رشيد افشار او را مورد تشويق قرار مي دادند. درويش مردي عارف و منزوي بود و عمر را به تجرد سپري ساخت تا اينكه در سال 1185 هـ ق چشم از دنياي فاني فرو پوشيد و پيكرش در فضاي جلوخان " تكيه مير" در تخت فولاد اصفهان به خاك سپرده شد.اين مكان بعدها به " تكيه درويش عبدالمجيد " شهرت يافت.

از او آثار فراواني شامل كتاب، قطعه و مرقع به جاي مانده است . از جمله آثار او كتابت گلستان سعدي است كه در موزه كاخ گلستان تهران نگهداري مي شود