مقالات امداد و نجات

مقدمه‌: امدادگران ممكن است در موقعيت ‌هاي فاجعه ‌زده، دچار علايمي ‌از قبيل تحريک ‌پذيري، خستگي و تحليل جدي توانايي ‌هاي شغلي و نيز كاهش توانمندي ‌هاي سازگاري، مقابله و احتمالا دچار فرسودگي و تحليل ‌رفتگي شغلي شوند. اين مطالعه به منظور بررسي وضعيت فرسودگي گروهي از امدادگران ارايه ‌دهنده خدمات مختلف امداد و نجات در زلزله بم انجام شد.
روش ‌ها: در اين مطالعه مقطعي، با استفاده از پرسشنامه فرسودگي در امدادگران (اهرنرايک، 2001) به بررسي ميزان و نوع علايم در گروهي از امدادگران فعال در مقايسه با گروهي از امدادگران كه به دلايل مختلف امكان شركت در عمليات امدادرساني در بم را نداشته ‌اند، پرداخته شد.
يافته ‌ها: بين نمره فرسودگي افرادي كه در بم ارايه خدمت كرده‌ اند با مدت حضور آن‌ ها در بم همبستگي معني داري در سطح 05.0 وجود داشت. ميانگين نمرات علايم گروه شركت ‌كننده در عمليات در بم برابر با 23.16 و نمرات گروه گواه برابر 2.10 بود. آزمون T براي مقايسه دو ميانگين برابر با 78.3 بود كه در سطح 001.0 نشان‌ دهنده سطح بالاتر علايم در امدادگران ارايه ‌دهنده خدمات در بم مي ‌باشد.
نتيجه ‌گيري: ارايه خدمات در سوانح سطح بالايي از فشار رواني و تنش را در امدادگران ايجاد مي ‌كند. بنابراين به منظور حمايت از امدادگران و كاستن از اين فشارها و تنيدگي ‌ها و پيشگيري از تبديل آن ‌ها به مشكلات شديدتر روان ‌شناختي، لازم است تا خدمات حمايتي رواني خاصي به امدادگران ارايه ‌شده و مداخله ‌هايي صورت گيرد.

 نسخه قابل چاپ