مقالات امداد و نجات

مقدمه: به نظر مي رسد که امدادگران حاضر در پايگاه هاي بين جاده اي جمعيت هلال احمر، به واسطه تجربه مداوم و گاه‍‍ي طولاني حضور در صحنه هاي دلخراش جاده اي، بيشتر از نمونه غيرفعال در معرض پيامدهاي روان شناختي ناشي از سوانح باشند. اما مطالعات انجام شده در اين زمينه بسيار اندک است. هدف عمده اين مطالعه، مقايسه وضعيت روان شناختي دو گروه از امدادگران فعال و غيرفعال (عادي) در پايگاه هاي بين جاده اي شهرستان داراب است.
روش ها: دراين مطالعه مقايسه اي و گذشته نگر به روش نمونه گيري هدفمند، 28 نفر از امدادگران مشغول در 3 ماه پاياني سال 1388 در پايگاه هاي امداد جاده اي شهرستان داراب به طورمتناوب انتخاب شدند. 33 نفر از امدادگران غيرفعال نيز به شيوه تصادفي وارد مطالعه شدند و چک ليست علايم بيماري هاي رواني (SCL-90) را تکميل نمودند. داده هاي پژوهش با استفاده از بسته نرم افزار آماري SPSS ويراست 16 با استفاده از شاخص هاي آمار توصيفي و آزمون تحليل واريانس چندمتغيره (مانوا) تجزيه و تحليل شدند.
يافته ها: گروه امدادي فعال، در عامل کلي SCL-90و مولفه هاي (علايم جسماني، وسواس، پرخاشگري، فوبيا و روان پريشي) نسبت به گروه عادي نمرات بيشتري کسب کردند و اين تفاوت در سطح آلفاي 0.05 و 0.001 معنادار بود. اما اين تفاوت در مولفه هاي (حساسيت بين فردي، افسردگي و سوالات اضافه) معنادار نبود.
نتيجه گيري: آسيب پذيري رواني امدادگران فعال در سوانح جاده اي، لزوم برنامه ريزي جهت حمايت هاي فردي و سازماني از اين اعضا را مطرح مي کند.

 نسخه قابل چاپ