اخبار قرآنی (1391/03/22)

گروه هنر: يك كارگردان سينما و تلويزيون معتقد است، وضعيت نامطلوب سينما به‌ويژه سينمای دينی در كشور را نمی‌توان به شخص يا بخش خاصی نسبت داد، بلكه مجموع عوامل سبب شده كه سينما از وضعيت مطلوب دور شود.

حسن هدايت، كارگردان سينما و تلويزيون در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) در خصوص دغدغه سينماگران برای ورود به سينمای متعالی و ارزشی، اظهار كرد: سخن درباره دغدغه سينماگران در وضعيت فعلی، امری نادرست است، چون در موقعيت فعلی بيشتر مباحث روی بقا استوار است. درباره دغدغه زمانی بايد صحبت كرد كه امكانات اجتماعی، اقتصادی و سياسی موجود باشد تا فيلم‌ساز بتواند ارزيابی كند كه كدام نگاه و فكر می‌تواند در اثرش كاربرد لازم را داشته باشد.

وی دليل به وجود آمدن چنين شرايطی را در سينما اين گونه ارزيابی كرد: پيش آمدن چنين وضعيت نامطلوبی در سينما هم منوط به شخص يا بخش خاصی نيست، بلكه مجموع عوامل سبب شده كه سينما از وضعيت مطلوب دور شود؛ بنابراين من با اين گفته كه دولت در ركود سينما نقش دارد يا اينكه سينماگران تنها به منافع اقتصادی فكر می‌كنند موافق نيستم، چون هر پديده اجتماعی دلايلی مختلفی دارد كه شايد اصلا به روی آن فكر هم نشده باشد.

كارگردان سريال «كارگاه علوی» در پاسخ به اين سؤال كه رشد فيلم‌های به اصطلاح طنز را در سينما به چه امری می‌توان مرتبط دانست، گفت: ابتدا بايد بگويم آن چيزی كه در سينما و تلويزيون به اسم طنز شاهدش هستيم لودگی است، پس نبايد واژه فاخر و چند پهلوی طنز را روی چنين كارهايی قرار داد، البته اگر در مواقعی می‌بينيم كه از اين گونه كارها استقبال می‌شود دليلش اين است كه عبوسی جامعه سبب شده كه مخاطبان به دنبال تفريح در سينما باشند؛ تفريح كه می‌شود به آن ساختاری منسجم هم بخشيد.

كارگردان فيلم سينمايی «ناسپاس» ادامه داد: متأسفانه من عملكرد برخی مديران تلويزيون را در پايين آمدن سطح خواسته‌های تماشاگران دخيل می‌دانم، چون به جای اينكه انرژی خود را به روی متون بگذارند، هزينه خود را به روی بازيگرانی كه عنوان بازيگر برايشان زياد است، متمركز می‌كنند تا تنها با لودگی بخواهند تماشاگر را جذب آثار مورد نظر كنند.

هدايت به مطلب فوق اضافه كرد: مديران می‌توانستند با تأمين نويسندگان و راه‌اندازی كارگاه‌های فيلمنامه‌نويسی به رشد كيفی متون نمايشی كمك كنند. ولی آنچه كه ما در عالم واقع شاهدش هستيم اين است كه پايين‌ترين حقوق متعلق به نويسندگان تلويزيون و سينماست؛ بخشی كه بيشترين فشار روی آنهاست.

اين كارگردان در بخش ديگری از سخنان خود متذكر شد: هدف من از گفتن سخنان فوق، نفی بخش سرگرمی در سينما نيست، چون اصولا اگر فيلمی قادر نباشد كه مردم را سرگرم كند، در ارائه پيامش موفق نخواهد بود، همانگونه كه می‌بينيم برخی سينما را با كلاس درس اشتباه گرفته‌اند و حرف‌های دينی، اخلاقی، اجتماعی يا سياسی خود را در قالب يك سخنرانی عرضه می‌كنند. در اين ميان تهيه‌كننده‌های بخش خصوص نيز سعی می‌كنند سرمايه خود را صرف كارهايی كنند كه قبل‌تر امتحان خود را در گيشه پس داده‌اند، به همين دليل برخی كارهای تكراری در سينما رشد كمی پيدا می‌كنند.

وی در پاسخ به سؤالی ديگر مبنی بر اينكه رشد كمی و كيفی فيلم‌های دينی دهه 60 را به چه عواملی می‌توان مرتبط دانست؟ گفت: سينما هميشه با عرضه و تقاضا مخاطبانش زنده است، اما در خصوص تفاوت آثار دهه 60 با زمان حال بايد گفت كه هم اكنون امكاناتی (ماهواره، اينترنت، فيلم‌های روز سينما) كه در اختيار تماشاگران است قابل مقايسه با دو دهه پيش نيست. در كلام ديگر حق انتخاب برای مخاطبان امروز سينما بيشتر فراهم است، پس جای تعجب نيست كه در آن دوران استقبال از سينما بسيار بيشتر از امروز باشد.

وی در پايان با اشاره به اينكه عكس العمل‌های حاشيه‌ای پيرامون فيلم‌های سينمايی سبب شده كه مديران سينمايی هم برای حمايت از فيلم‌های متفكر دچار ترديد شوند، خاطرنشان كرد: برخی مواقع حوادثی برای فيلمی روی می‌‌‌دهد كه سبب می‌شود مديران سينمايی برای جلوگيری از تكرار آن، جلوی خيلی از نوآوری‌ها را بگيرند؛ زيرا بيم آن دارند كه پروانه ساخت برای فيلمی صادر كنند، اما پس از گذشت ماه‌ها و در زمان اكران موقعيت به نحوی باشد كه آن كار نتواند روی پرده رود، پس سعی می‌كنند روی خوش به فيلم‌هايی نشان دهند كه به اصطلاح خنثی هستند.