مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: با توجه به کمبود اطلاعات بنيادي در زمينه عوامل خطر وقوع صدمات ترافيکي در ايران، اين مطالعه با هدف تعيين اندازه گيري رابطه بين عوامل خطر بالقوه و وقوع صدمه در رانندگان وسايل نقليه موتوري انجام شد.
روش کار: مطالعه به صورت مورد– شاهد بر پايه جمعيت در جاده قزوين– لوشان انجام شد. 175 نفر مورد و 175 نفر شاهد از نظر برخي از عوامل خطر وقوع صدمه مقايسه شدند. موردها رانندگاني بودند که در طول مطالعه در جاده ذکر شده دچار تصادف رانندگي همراه با آسيب جسمي شده بودند و به صورتincident case  انتخاب مي شدند. شاهدها رانندگاني بودند که در طول مطالعه، در همان جاده دچار تصادف رانندگي بدون هيچ گونه صدمه جسمي مي شدند و به روش سيستماتيک وارد مطالعه مي گرديدند. آسيب جسمي به صورت هرگونه صدمه جسمي نيازمند به مراقبت پزشکي تعريف شد. داده ها از طريق مصاحبه با موردها و شاهدها و گزارش هاي پليس راه حاصل گرديد. داده ها به صورت دو متغيره و مدل رگرسيون لجستيک چند گانه تجزيه و تحليل شدند.
نتايج: در حالي که در تجزيه و تحليل دو متغيره ( خام)، استفاده از وسيله ايمني (کمبرند يا کلاه ايمني)، پرتاب شدن به بيرون از وسيله نقليه، شدت برخورد، تعداد برخورد، تصادف موتورسيکلت، آتش سوزي، شرايط نامساعد آب و هوايي و برخورد با اشياي ثابت با وقوع صدمه در راننده رابطه داشتند، در آناليز با مدل لجستيک چندگانه، استفاده از وسيله ايمني با (%95 Cl:0.38 –1.02) OR= 0.62، پرتاب شدن به بيرون از وسيله نقليه با (%95 Cl:1.23– 7.06) OR= 2.95، برخورد شديد با (%95 Cl:2.86 –10.22) OR= 5.41، تصادف موتورسيکلت نسبت به اتومبيل با (%95 Cl:1.05 – 9.54) OR= 3.16 و شرايط نامساعد آب و هوايي با (%95 Cl:1.66– 12.51) OR= 4.56 با وقوع صدمه ارتباط نشان دادند. اثر متقابل بين شدت برخورد و شرايط آب و هوايي قابل توجه بود.
نتيجه گيري: به منظور پيش گيري از صدمه پس از تصادف توصيه به کنترل سرعت غير مجاز، استفاده از کمربند و کلاه ايمني، استفاده نکردن از موتور سيکلت در مسافرت هاي بين شهري و به همراه داشتن کپسول آتش نشاني در وسيله نقليه مي شود.

 نسخه قابل چاپ