مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: اخلال بيش فعالي کم توجهي يکي از شايع ترين اختلالات روانپزشکي در کودکان مي باشد که هم در کوتاه مدت و هم در درازمدت عوارض نامطلوبي براي کودک، خانواده و جامعه به همراه دارد، در نتيجه پيدا کردن راهکارهايي جهت تشخيص صحيح و به موقع آن فوايد بسياري خواهد داشت. به اين منظور در اين تحقيق به بررسي ميانگين نمرات علايم نرم نشانگان عصبي، به عنوان ابزاري جهت تشخيص صحيح تر و سريع تر در کودکان مبتلا به اختلال بيش فعالي کم توجهي، و مقايسه آن با کودکان فاقد اين اختلال پرداخته ايم.
روش کار: بيست و پنج کودک بيش فعال کم توجه 7-12 ساله تحت بررسي با پرسش نامه بيش فعالي کم توجهي DSM-VI، آزمون کانرز والدين و تست 28 موضوعي NES (جهت بررسي علايم عصبي نرم) قرار گرفتند. سپس نتايج آن ها با 25 کودک فاقد اختلال مقايسه شد.
نتايج: نمره کلي در آزمون NES در گروه مورد 11.4±4.14 و در گروه کنترل 5.6±2.79 بود که اين اختلاف با P<0.0001 کاملا معني دار بود. گروه مورد خصوصا در رفلکس گلابلار، حرکات آلترناتيو سريع و جداسازي راست - چپ نمرات بالاتري نسبت به گروه کنترل داشتند.
نتيجه گيري: با توجه به تفاوت معني دار علايم نرم نشانگان عصبي در کودکان بيش فعال کم توجه، احتمالا مي توان از اين علايم براي تشخيص زودتر اختلال و برداشتن قدم هاي سريع تر جهت پيشگيري و درمان آن استفاده کرد.

 نسخه قابل چاپ