مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: سرطان به عنوان يک مساله مهم بهداشتي در کشورهاي صنعتي به شمار مي رود و در کشورهاي در حال توسعه شيوع بيماري هاي واگير ابعاد جدي اين مساله را پنهان داشته است. در کشور ما اهميت بيماري در حال افزايش است و در اين ميان سرطان معده در اكثر پژوهش هاي انجام گرفته پس از سرطان پوست، رتبه اول يا دوم را دارا بوده است. اين سوال هميشه مطرح بوده است که پس از تشخيص وجود سرطان ميزان بقا در مبتلايان به عنوان يک شاخص در ارزشيابي کنترل سرطان چقدر است و تغييرات آن با مشخصات فرد بيمار، درجه پيشرفت بيماري و ساير عوامل موثر چگونه است.
روش کار: در اين بررسي کليه بيماران مبتلا به سرطان معده در فاصله زماني 1/1/1380 تا 29/12/1384 ثبت شده در مرکز ثبت تومور استان فارس به صورت سرشماري انتخاب شدند. اطلاعات مربوط به بقا بيماران به صورت تلفني، مراجعه به منازل بيماران و پرونده هاي پزشکي ايشان و ساير منابع به دست آمد. در نهايت توسط دو روش ناپارامتري برآورد تابع بقا ، کاپلان مير (Kaplan-Meier) و مدل مخاطره متناسب کاکس (Cox proportional hazard model) و با در نظر گرفتن 05/0 به عنوان سطح معني داري و با استفاده از نرم افزار آماري SPSS 13 آناليز داده ها صورت پذيرفت.
نتايج: از مجموع 442 بيمار مبتلا به سرطان معده 6/68% (303 نفر) مذکر مي باشند. ميانگين سن مبتلايان 4/58 سال (انحراف معيار=46/14) مي باشد. در تحليل تك متغير ه با روش كاپلان - مير ارتباط معني داري بين متغير هايي از جمله سن تشخيص سرطان (P<0.001)، درجه تمايز يافتگي تومور (009/P=0)، متاستاز بيماري (P<0.001) و نوع اولين درمان (P<0.001) با بقا بيماران مشاهده گرديد. هم چنين ارتباط معني داري بين بقا و جنسيت، گروه قومي، وزن، شاخص توده بدني (BMI)، مصرف دخانيات، سابقه فاميلي ابتلا به يک نوع سرطان در بستگان نزديک و دور، محل سكونت، بعد خانوار، وضعيت تاهل، شغل مردان و زنان، ميزان درآمد ماهيانه به دست نيامد. در تحليل چند متغيره با مدل كاكس تنها متغيرهاي سن تشخيص بيماري، درجه تمايز يافتگي تومور و متاستاز معني دار گرديد.
نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين بررسي نياز به تشخيص زودرس سرطان در سنين پايين تر و در مراحل اوليه سرطان، جهت افزايش طول عمر بيماران ضروري به نظر مي رسد.

 نسخه قابل چاپ