مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: مصرف دخانيات به عنوان يكي از عوامل افزايش دهنده بار كلي بيماري ها مطرح مي باشد كه سالانه باعث مرگ 4 ميليون نفر در جهان مي شود. مطالعه حاضر به دنبال لزوم تغيير در روند رو به افزايش بيماري هاي وابسته به شيوه زندگي و كمبود مطالعات وسيع در رابطه با الگوي مصرف دخانيات در ايران انجام پذيرفته است.
روش كار: روش مطالعه به صورت مقطعي (Cross-Sectional) با استفاده از پرسش نامه بوده است. انتخاب نمونه ها با شيوه نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي از كل استان ها بود که در نهايت تعداد 84706 نفر از كل 89457 مورد ركورد اوليه، پس از غربالگري داده ها و حذف موارد مخدوش مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
نتايج: از ميان افراد مورد مطالعه، 7/49% نفر مرد و بقيه زن بودند. از نظر وضعيت تحصيلي 52% بي سواد يا كم سواد و بقيه باسواد بودند. محل سكونت 8/64% شهر و بقيه روستا بود. 9/79% افراد غير سيگاري، 3/15% سيگاري فعال، 1/2% سيگاري غير فعال و 7/2% سيگاري ترك كرده بودند. بيشترين فراواني نسبي مصرف سيگار در گروه هاي سني 35 تا 64 سال بود (P<0.001)، درصد ترک سيگار با افزايش سن، به ويژه در زنان افزايش مي يابد (P<0.001) فراواني نسبي مصرف سيگار در مردان بيشتر از زنان است (P<0.001) فراواني نسبي مصرف سيگار در شهرنشينان پايين تر بود (P<0.001) ميانگين تعداد نخ مصرفي سيگار در روز 69/14 بود. فراواني نسبي مصرف سيگار با افزايش سطح تحصيلات کاهش مي يابد (P<0.001).
نتيجه گيري: اين مطالعه که در سطحي وسيع انجام گرفته توانسته است اطلاعاتي پايه را براي مطالعات طولي در آينده فراهم سازد. نياز به وجود و اشاعه برنامه هاي کنترلي در مورد توقف و يا کاهش مصرف و پيش گيري از مصرف سيگار در جامعه به خوبي احساس مي شود.

 نسخه قابل چاپ