مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: ناهنجاري هاي دنداني - صورتي بيماري نيستند اما در مجموع مي توانند در کيفيت زندگي فرد تاثير داشته باشند. اين مطالعه به منظور تعيين ميزان فراواني آنومالي هاي دنداني، فضا يا اکلوژن و در مجموع تعيين نياز جامعه به درجات مختلف درمان هاي ارتودنسي انجام شد.
روش کار: در اين پژوهش مقطعي و توصيفي 600 دانش آموز (286 دختر و 314 پسر) با ميانگين سني 11.97 ساله از مدارس راهنمايي شهرستان کرج در سال تحصيلي 84-85 به طور تصادفي انتخاب شدند و از نظر ناهنجاري هاي دنداني - صورتي مورد معاينه قرار گرفتند. اطلاعات در خصوص دندان هاي کشيده شده، شلوغي دنداني (Crowding)، وجود فضا (Spacing)، دياستم، بيشترين بي نظمي دندان هاي قدامي فک بالا و پايين، اورجت و اورجت منفي، مقدار باز بودن بين دندان هاي قدامي بالا و پايين و رابطه قدامي - خلفي مولرها از طريق پرسش نامه جمع آوري شد.
نتايج: نود و نه درصد از افراد دندان هاي قدامي بالا و %98.3 دندان هاي قدامي پايين خود را از دست نداده بودند. %41.2 بدون وجود شلوغي بودند، %57.7 بدون وجود فضا بين دندان ها بودند. ميانگين وجود دياستم بين افراد 0.36 ميلي متر بود. ميانگين بيشترين بي نظمي در دندان هاي قدامي فک بالا 1.08 ميلي متر و در فک پايين 0.78 ميلي متر بود. ميانگين اورجت 1.98 و ميانگين اورجت منفي 0.03 ميلي متر بود. ميانگين باز بودن بين لبه دندان هاي بالا و پايين 0.28 ميلي متر بود و در %58.5 افراد رابطه مولرها نرمال بود. در مجموع ميانگين شاخص زيبايي دندان 24.12 و با کمترين مقدار 13 و بيشترين مقدار 63 بوده است.
نتيجه گيري: بر اساس نتايج فوق ناهنجاري هاي دنداني - صورتي در بيش از يک سوم (%33.6) از جمعيت مورد مطالعه نياز به درجات مختلف درمان هاي ارتودنسي دارند.

 نسخه قابل چاپ