مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: هدف مطالعه حاضر مقايسه آگاهي، نگرش و عملکرد جمعيت مهاجرين افغاني (جامعه غيربومي) با ايرانيان (جامعه بومي) در يکي از مالاريا خيرترين مناطق؛ شهرستان ايرانشهر؛ نسبت به انتقال و پيشگيري از مالاريا است.
روش کار: اين مطالعه، يک بررسي مقطعي است بر روي 775 نفر ايرانيان و افاغنه ساکن منطقه ايرانشهر در محدوده سني 15-55 سال در طي 10 ماه در طي سال هاي 1384-1385 انجام گرفت. با مراجعه به درب منازل 381 نفر ايراني و 376 نفر ايراني و 376 نفر افاغنه به طور تصادفي با روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب و مورد بررسي قرار گرفتند. براي همه نمونه ها پرسش نامه اي حاوي پرسش هاي دموگرافيک، آگاهي، نگرش و عملکرد به طريق مصاحبه تکميل شد.
نتايج: در اين مطالعه نتايج نشان داد که بيشتر شرکت کنندگان ايراني و افغاني با حداقل يکي از سه علايم مشخصه مالاريا يعني تب، لرز و درد استخوان و عضلات آشنايي دارد. اکثريت ايرانيان و افاغنه مي دانستند که نيش پشه عامل انتقال مالاريا است ولي تفاوت معني داري بين دو گروه از نظر آگاهي به انتقال مالاريا توسط نيش پشه مشاهده شد (?2=142.2, P<0.001). بيشترين منبع کسب اطلاعات درباره مالاريا براي ايراني ها %44.5) از آن ها) از طريق مراکز بهداشتي درماني بود در حالي که در بين افاغنه %65.3 آن ها اظهار داشتند که اطلاعات خود را از خويشان و دوستان کسب مي کنند. به طور کلي %3.4 از شرکت کنندگان به نقش رسانه هاي عمومي به اطلاع رساني در مورد مالاريا اشاره کردند. طبق نتايج به دست آمده فقط %24 از کل شرکت کنندگان در اين مطالعه اظهار داشتند که از پشه بند استفاده مي کنند. ميزان استفاده از پشه بند در بين ايرانيان 4 برابر افاغنه بود.
نتيجه گيري: در يک جمع بندي کلي اگر چه اکثر شرکت کنندگان از هر دو گروه با مالاريا و نحوه انتقال آن آشنا هستند ولي براي پيشگيري از ابتلا به اين بيماري اقدامي نمي کنند. هم چنين علت بالا بودن نسبي موارد مالاريا در بين افاغنه ممکن است ناشي از شيوه زندگي آن ها باشد نه صرفا از مسافرت هاي برون مرزي، چرا که در مقام مقايسه اهالي بلوچستان نيز اين گونه تردد را دارند. در اين مطالعه هم چنين مشخص شد که افاغنه ارتباط ضعيفي با مراکز بهداشتي درماني دارند که اين امر نيز در درمان به موقع و کامل بيماري اهميت زيادي خواهد داشت.

 نسخه قابل چاپ