مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهدف: در ايران، ليشمانيوز پوستي به عنوان يکي از مشکلات بهداشتي در حال گسترش است و به دو فرم اپيدميولوژيک زئونوز و آنترپوئونوز وجود دارد. هدف از مطالعه حاضر گزارش يك اپيدمي ليشمانيوز پوستي در مناطق جنوبي شهرستان بافت است.
روش کار: اين مطالعه در 3 روستاي سلطان آباد، وکيل آباد و شاهماران بخش ارزوئيه شهرستان بافت طي بهار و پاييز 1377 به صورت سرشماري انجام شد. هدف از اين بررسي، مطالعه جنبه هاي مختلف اپيدمي از نظر شيوع و فاکتورهاي دموگرافيک، تشخيص موارد با تهيه اسمير مستقيم و تعيين گونه عامل اپيدمي با استفاده از روش هاي ايمونولوژيک و بيولوژيک بود.
نتايج: در مجموع 3 روستاي درگير، 13721 نفر جمعيت داشتند كه ميانگين سني آنها 13.9±21.8 سال بود و 50.7% مذکر و 49.3% مونث بودند. ميزان بروز، 12.3% و ميانگين سني بيماران 12.1±16.3 سال بود. ميانگين تعداد ضايعات 2.58 عدد بود و 67.5% از بيماران داراي دو زخم و بيشتر بودند که اغلب بر روي پا و دست متمركز بود، هيچگونه سابقه قبلي وجود اسکار مشاهده نگرديد. تمامي 100 نمونه آزمايش شده با روش ايمونوفلورسانس غير مستقيم و 30 نمونه با اليزا نشان دهنده آلودگي به ليشمانيا ماژور بودند. علاوه بر آن در 18 موش تلقيح شده، ضايعات پوستي بعد از 35-30 روز در پايه دم نشان داده شد.
نتيجه گيري: اين اولين باري است که ليشمانيوز پوستي در مناطق جنوبي شهرستان بافت به صورت يک اپيدمي بزرگ با شدت بسيار بالا در تمامي گروه هاي سني و جنسي در يک منطقه کشاورزي رو به رشد بدون سابقه قبلي آلودگي روي داده است. در حال حاضر کانون اندميک جديدي از ليشمانيوز پوستي نوع روستايي در اين منطقه تثبيت شده است. احتمالا افراد تازه واردي که از مناطق اندميک به منظور طرح هاي توسعه کشاورزي به منطقه گسيل شدند، بيماري را به منطقه وارد كردند و جوندگان صحرايي را آلوده نمودند و اقدامات انجام شده براي توسعه كشاورزي باعث افزايش فوق العاده جمعيت جوندگان و پشه خاكي و پس از آن بروز اپيدمي در ساكنين روستاها گرديده است.

 نسخه قابل چاپ