مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: آسيب هاي ناشي از وسايل نوک تيز، يک خطر مهم شغلي براي کارکنان بهداشتي و درماني محسوب مي شود. لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان شيوع و علل آسيب هاي ناشي از نيش سوزن اقدامات پس از آن در پرسنل مراكز درماني دانشگاه علوم پزشكي زاهدان صورت گرفت.
روش كار: در اين مطالعه مقطعي، 231 نفر از كاركنان درماني شاغل در بيمارستان هاي آموزسي شهر زاهدان در سال 1386 به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي بررسي شدند. داده ها از طريق پرسشنامه جمع آوري و با استفاده از نرم افزارSPSS 13  تجزيه و تحليل گرديدند.
نتايج: 77.1% از افراد مورد بررسي زن، 56.4% از آنان كارشناس و 50.7% پرستار بودند. ميانگين سني 8.1±34 سال بود. شيوع نيش سوزن در بين كاركنان مراكز درماني در طول دوره کاري 64.9% بود و از اين گروه 57.2% بيش از دو بار آسيب ديده بودند. سرسوزن با 55.4%، بيشترين ميزان آسيب را تشكيل مي داد، و بيشترين موقعيتي كه افراد دچار آسيب شده بودند هنگام خون گيري و تزريق با فراواني 54.6% بود. آناليز رگرسيون چند متغيره نشان داد که آسيب ناشي از وسايل نوک تيز در افراد با سواد دانشگاهي در مقايسه با ديپلم و پايين تر 60% کمتر بود و به ازاي هر سال افزايش سابقه کار، خطر آسيب 5% افزايش مي يافت.
نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه ضرورت اقدامات آموزشي و پيشگيري کننده در مراکز درماني به ويژه گروه هاي با خطر بالا را نشان مي دهد.

 نسخه قابل چاپ