مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: شناخت اپيدميولوژي انفاركتوس قلبي در هر منطقه مي تواند راهگشا براي برنامه ريزي هاي منطقه اي جهت پيشگيري از اين بيماري باشد. بر همين اساس ما بر آن شديم تا تغييرات 5 ساله انفاركتوس قلبي در بيرجند را بررسي نماييم.
روش كار: اين مطالعه به صورت يک مطالعه توصيفي ـ تحليلي بر روي کليه بيماراني که طي سال هاي 1385-1381 با تشخيص انفارکتوس حاد قلبي در بيمارستان ولي عصر (عج) بيرجند بستري شده بودند، انجام شد. داده ها بر اساس پرسشنامه اي که حاوي اطلاعات دموگرافيک بيماران، نوع داروي مصرفي، ريسك فاكتورهاي قلبي و وضعيت هنگام ترخيص بود و با بررسي پرونده بيماران توسط پزشك عمومي دوره ديده جمع آوري شد و در نرم افزار SPSS وارد شده و آناليز گرديد.
نتايج: تعداد كل بيماران دچار MI طي 5 سال، 1233 نفر بود كه 880 نفر (71.4%) از آنها مرد بودند. ميانگين سني بيماران12.8 ±62.2 سال برآورد شد و طي اين 5 سال از 13.2±61.7 به 12.4±63.5 سال افزايش پيدا كرده كه از نظر آماري معنا دار نبود (P=0.37).
شايع ترين ريسك فاكتورها در بيماران به ترتيب هيپر تانسيون (%34.8)، سابقه مصرف سيگار (%32.1) و ديس ليپيدمي (24%) بود. در مطالعه ما، روند ريسك فاكتورهاي تغيير پذير، در اين 5 سال تفاوت آماري نداشته؛ ولي درصد مبتلايان داراي ريسك فاكتورهاي هيپرتانسيون (از 30.9% در سال 1381 به 38% در سال 1385 و P=0.62) و ديابت (از 15.1% در سال 1381 به 21% در سال 1385 وP=0.23 ) افزايش داشته است. روند افزايشي در مصرف داروهاي قلبي ـ عروقي طي اين 5 سال مشاهده شد، اما افزايش مصرف داروهاي استاتين و استرپتوكيناز از نظرآماري معنادار بود. مورتاليتي داخل بيمارستاني بيماران 11.3% بوده است كه كاهش مورتاليتي طي 5 سال تفاوت معني داري نداشته است (P=0.48).
نتيجه گيري: با توجه به افزايش شيوع انفاركتوس قلبي و نيز افزايش ريسك فاكتورهاي قلبي لازم است.برنامه هاي مداخله اي در جهت افزايش آگاهي مردم نسبت به ريسك فاكتورها و بالطبع كاهش انفاركتوس قلبي صورت گيرد.

 نسخه قابل چاپ