مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: اين مطالعه با هدف تعيين خودکارآمدي، منافع و موانع درک شده نسبت به ورزش در دانشجويان دانشگاه علوم پزشکي هرمزگان انجام شد.
روش کار: در اين مطالعه مقطعي تعداد 350 نفر از دانشجويان شاغل به تحصيل در دانشگاه علوم پزشکي هرمزگان در سال تحصيلي 1387- 1386 از طريق نمونه گيري طبقه اي تصادفي انتخاب شدند و داده هاي مربوط به 249 نفر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.داده هاي مربوط به خود کارآمدي، منافع و موانع درك شده از طريق ابزارهاي استاندارد خود کارآمدي و منافع و موانع درک شده نسبت به ورزش، جمع آوري و با استفاده از برنامه SPSS تجزيه و تحليل شد.
نتايج: در مجموع داده هاي بدست آمده از 249 نفر با ميانگين سني 2.7±21.7، شامل 135 نفر دختر و 114 نفر پسر، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت كه از اين ميان 66 نفر (26.5%) شامل 36 دختر و 30 پسر داراي فعاليت فيزيکي منظم بودند. ميانگين نمرات خود کارآمدي7.1 ±23، منافع درک شده 12.5±96 و موانع درک شده 6.1±31.9 بدست آمد. بين نمرات موانع درک شده و خودکارآمدي با فعاليت فيزيکي منظم ارتباط معني دار آماري وجود داشت (P<0.05).
نتيجه گيري: درك موانعي نظير وقت گير و هزينه بر بودن و خستگي ناشي از ورزش، مانع از انجام فعاليت فيزيكي و عواملي چون درك خودكارآمد بودن و حمايت اطرافيان، باعث تقويت آن در دانشجويان مي شود.

 نسخه قابل چاپ