مقالات اپيدميولوژي

مقدمه و اهداف: از ميان انواع اقدام به خودكشي، Self poisoning يا مسموميت توسط خود فرد در كنار مسموميت هاي تصادفي، يكي از قديمي ترين و رايج ترين شيوه هاي آسيب به خود (Self harm) و ارجاع به بخش هاي مسمومين است. ميزان و روند مسموميت به ويژه مسموميت عمدي به قصد خودكشي در طول زمان و در كشورهاي مختلف با مواد و داروهاي در دسترس كاملا مرتبط بوده است. جهت ارزيابي اپيدميولوژي اقدام به خودكشي از طريق مسموميت عمدي و ارزيابي سهم آن در مراجعين به بخش هاي مسمومين بيمارستان هاي مرجع در كشور در سال 1383 مطالعه اي طراحي و اجرا شد.
روش كار: بررسي حاضر يك مطالعه مقطعي (Cross sectional) است كه بر روي بيماران پذيرفته شده (سرپايي يا بستري) در اورژانس بيمارستان هاي واجد بخش ويژه مسمومين (723 نفر) در 6 شهر و با مصاحبه، مطابق پرسشنامه مدون از سوي گروه تحقيق انجام پذيرفته است.
نتايج: نتايج مطالعه نشان داد كه از مجموع 723 نمونه گرفته شده در بيمارستان هاي مرجع شهرهاي تهران، شيراز، تبريز، كرمانشاه، مشهد و اصفهان، 76% (550 نفر) عامدانه و به قصد خودكشي اقدام به مسموم نمودن خود كرده بودند. در يك نگاه كلي 445 نفر از اين تعداد (80.9%) از دارو، 59 نفر (10.7%) از انواع سموم شيميايي، 28 نفر (5.1%) از مواد روان گردان و بلاخره 18 نفر (3.2%) از ساير مواد شيميايي براي اقدام به خودكشي استفاده نموده بودند. بيش از 31% از افراد اقدام كننده به خودكشي از بنزوديازپين ها استفاده كرده بودند. در حالي كه در موارد مسموميت تصادفي، سوء مصرف مواد روان گردان (به شكل (Overdose شايع ترين عامل مسموميت بوده است (44.2% موارد(.
نتيجه گيري: با توجه به شيوع استفاده از داورها و مواد روان گردان در اقدام به خودكشي و همچنين نسبت قابل توجه موارد اقدام به خودكشي در مراجعين به بخش هاي مسمومين بيمارستان ها، توجه به تدابير پيشگيري در هر سه سطح مورد بحث و بررسي قرار گرفته است.